ีผิด…
ผมค่อยๆ ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างผมกับบ้านเก่าลดลงเรื่อยๆ
ใบหน้าของทวดเต็มไปด้วยความสุข เธอเรียกผมซ้ำแล้วซ้ำเล่า “มาเถอะ…รีบมา…เร็วเข้า…” เสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ คล้ายกับสะกดให้ผมเดินไปข้างหน้าโดยไร้การควบคุม
ทุกอย่างรอบตัวดูคุ้นเคยเหลือเกิน บ้านหลังเก่าที่ผมโตมา ผนังอิฐทุกก้อน ทุกสิ่งทุกอย่างดูสมจริงจนไม่น่าเชื่อ เหมือนกับว่าผมได้ย้อนเวลากลับไปในวัยเด็กจริงๆ
ผมตกอยู่ในมนตร์สะกด มีเพียงความคิดเดียวในหัว ไปหาทวดให้เร็วที่สุด
ระยะห่างระหว่างผมกับเธอเริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว
สิบเมตร...แปดเมตร...ห้าเมตร...
ตอนนี้ทวดยังคงนั่งอยู่ที่เดิม พร้อมอ้าแขนกว้างรอรับผม ใบหน้าของเธอยังคงอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความรัก
ความรู้สึกอบอุ่นและคิดถึงท่วมท้นในใจของผม ผมอยากเข้าไปกอดเธอ อยากสัมผัสไออุ่นของเธออีกครั้ง…
ดังนั้น ผมในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นจึงยกเท้าก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว
แต่ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวพ้นจุดหนึ่งไปนั้น…
ทันใดนั้นเอง ผมรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนดึงตัวผมไว้จากด้านหลัง!
เสียงหนึ่งดังขึ้นมาเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความร้อนรน
“อย่าไป! หยุดเดี๋ยวนี้! เธอจะกินนาย…” แม้เสียงจะพร่าเลือนและ
