ไม่ชัดเจน แต่คำพูดสุดท้ายกลับดังก้องอยู่ในหัวผม
“เธอจะกินนาย!!”
ใครจะกินผม ทวดงั้นเหรอ
ผมยังคงมึนงง มองหญิงชราแสนใจดีที่นั่งอยู่ตรงธรณีประตูบ้านเก่า เธออ้าแขนกว้าง โบกมือเรียกผมอีกครั้ง
“มาเถอะ มาหาทวด…”
“ทวดจะกินผมได้ยังไง” ผมยังคงตกอยู่ในภวังค์ เอ่ยถามด้วยความสงสัย
แต่เพียงแค่พูดประโยคนี้ออกไป เหมือนมีบางอย่างกระตุกสติผมอย่างแรง ร่างทั้งร่างสะดุ้งเฮือกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต
ทวดเสียไปตั้งแต่ตอนที่ผมเรียนประถมแล้ว…
วินาทีต่อมาผมก็ได้สติเต็มตื่น ดวงตาที่เคยพร่ามัวกลับมามีประกายอีกครั้ง ร่างกายที่เหมือนถูกสะกดให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าหยุดกะทันหัน
เมื่อเงยหน้ามองไปยัง ‘ทวด’ อีกครั้ง ภาพตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
นี่ไม่ใช่ทวดของผม!
มันคือต้นหวยนั่นต่างหาก!
ลำต้นขนาดมหึมากำลังบิดตัวเล็กน้อย ตรงกลางของมันค่อยๆ แยกออกเป็นช่องขนาดใหญ่ราวกับปากที่ดำสนิท รอบข้างไม่ใช่บ้านเก่าของผมเลย มันคือสวนหลังอาคารผู้ป่วยของโรงพยาบาล และตอนนี้ผมยืนอยู่ตรงหน้าต้นหวยนั่น ห่างจากมันไม่ถึงสองเมตร!
ในอากาศยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกหวยอันหอมหวาน แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่ามันอันตรายแค่ไหน
ที่แย่ไปกว่านั้น เสียงที่พ
