ร่ำเรียกผมยังคงดังไม่หยุด
“มาเถอะ มาหาทวด…ทวดจะกอดหลานเอง…”
ขณะเดียวกัน รอยแยกตรงลำต้นยิ่งขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ช่องเปิดนั้นยาวลงมาจนเกือบถึงพื้น สูงขนาดที่สามารถกลืนกินคนทั้งตัวได้ในพริบตา
ถ้าผมเผลอเดินเข้าไปแม้เพียงก้าวเดียว มีหวังถูกมันกลืนลงไปแน่!
ในตอนนั้นเอง ผมรู้สึกได้ว่ามีมือดึงผมจากด้านหลัง เงาร่างเลือนรางปรากฏขึ้นพร้อมเสียงพร่าเบา แต่เต็มไปด้วยความร้อนรน
“อย่าไป…อย่าไป…มันจะกินนาย…” แม้เสียงจะเลือนราง แต่ผมจำได้ทันที มันคือเสียงของหลงเจี๋ย!
เพราะฤทธิ์น้ำตาวัวเริ่มหมด ผมจึงแทบมองไม่เห็นเขาแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่ตอนนี้มีเพียงเงาร่างจางๆ ที่ใกล้จะเลือนหายไป
ย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ผมเข้าใจทันทีว่าตัวเองตกหลุมพรางของต้นหวยเข้าแล้ว อาณาเขตอันตรายของมันไม่ได้จำกัดอยู่แค่ยี่สิบเมตรอย่างที่คิด
มันสามารถล่อลวงเหยื่อได้ไกลกว่านั้นมาก! มันคงไม่พอใจที่ไม่ได้กลืนกินผม ตกดึก มันเลยใช้กลิ่นสะกดให้ผมเดินไปหามันเองในขณะที่ผมกำลังหลับ!
หากไม่ใช่เพราะหลงเจี๋ยเสี่ยงชีวิตตามมาปลุกผมให้ตื่นทันเวลา ผมคงถูกมันกลืนลงไปเรียบร้อยแล้ว ความรู้สึกซาบซึ้งแล่นวาบขึ้นมาในใจ
“มาเถอะ มาหาทวด…ทวดจะหอมแก้มหลาน
