เอง…” เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง
ลำต้นมหึมาเริ่มบิดตัว รอยแยกที่เหมือนปากยังคงอ้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ ไอสีเขียวขุ่นลอยออกมาจากปากขนาดใหญ่ของมัน
กลิ่นหอมหวานที่อบอวลไปทั่วอากาศดูเหมือนจะเข้มข้นขึ้น แต่ครั้งนี้ ผมไม่มีทางตกเป็นเหยื่อของมันอีกแล้ว!
สีหน้าของผมเปลี่ยนเป็นเย็นชา ก่อนตะโกนออกมา “หอมพ่อแกสิวะ!!”
พูดจบผมหยิบก้อนอิฐจากพื้น แล้วปาเข้าใส่ปากของต้นหวยเต็มแรง
แต่ก่อนที่ก้อนอิฐจะกระทบมัน ในความมืดของรอยแยกนั้น…
ผมเห็นสิ่งที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ในปากของมันมีดวงตาสองดวงลืมขึ้นช้าๆ เหมือนมีใครบางคนยืนอยู่ข้างใน…
ทันใดนั้นเอง ก็มีบางอย่างพุ่งออกมาจากภายในปากอันแยกกว้างของมัน
เสียง “ซู่ๆๆ” ดังขึ้นพร้อมกับรากจำนวนมหาศาลที่โผล่ออกมาไม่หยุด มันเป็นสีเทาขาว ดูเหมือนรากต้นไม้ที่ปราศจากเปลือก…
ในเสี้ยววินาทีที่รากเหล่านั้นปรากฏ ก้อนอิฐที่ผมขว้างออกไปถูกจับไว้กลางอากาศ ก่อนจะถูกบีบจนแตกเป็นเศษผงในพริบตา
ผมเห็นภาพตรงหน้า หัวใจพลันกระตุกวูบ รีบถอยหลังทันที
ตอนนี้ผมมือเปล่า ไม่มีอาวุธ ไม่มีอุปกรณ์ใดๆ หากดื้อดึงสู้กับมันที่นี่ มีแต่จะเสียเปรียบหนักกว่าเดิม
ผมหันไปตะโกนใส่ร่างเลือนรางข้างตัว “หลงเจี๋ย
