หนีเร็ว!”
“ได้ๆ!” เสียงของหลงเจี๋ยดังขึ้นรางๆ ก่อนที่เงาของเขาจะพุ่งนำหน้าผมไปทันที
แต่ต้นหวยนั่นอุตส่าห์หลอกล่อผมมาได้ถึงที่นี่แล้ว มันไม่มีทางปล่อยให้ผมหนีไปง่ายๆ แน่นอน กิ่งก้านของมันบิดเกร็ง ใบไม้สั่นไหวเป็นเสียง ‘ซู่ซ่า’ ดังก้องไปทั่ว
ผมหันไปมองแวบหนึ่ง เห็นกิ่งก้านของมันเริ่มขยับอย่างผิดธรรมชาติ กิ่งไม้ที่เคยดูแข็งกระด้าง บัดนี้บิดไปมาอย่างกับแขนขาของสิ่งมีชีวิต
เสียง ‘กร๊อบแกร๊บ’ ดังขึ้น คล้ายเสียงข้อต่อกระดูกขยับเคลื่อน เสียงแหบพร่าดังก้องขึ้นจากภายในปากของต้นหวย
“เหยื่อที่ฉันหมายตาไว้…ไม่มีทางหนีรอด…”
ในขณะที่เสียงนั้นดังขึ้น ดวงตาทั้งสองที่อยู่ภายในปากของมันก็เรืองแสงวาบอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ต้นหวยก็สั่นสะเทือนทั้งต้น
จากนั้น มีดอกสีขาวเล็กๆ ปรากฏออกมาจากลำต้นของมันมากมาย ดอกหวยสีขาวพวกนั้นเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วและบานสะพรั่งในพริบตา กลิ่นหอมแรงกล้ากว่าเดิมอบอวลไปทั่วพื้นที่ สุดท้าย ละอองเกสรสีขาวก็ถูกพ่นออกมาเหมือนม่านหมอก พวกมันพุ่งเข้าหาผมจากทุกทิศทุกทางราวกับจะโอบล้อมผมไว้ ปิดตายหนทางหลบหนี…
