ยู่ข้างๆ มองผมด้วยดวงตาเบิกกว้างแล้วพูดว่า “น้องชายโคตรเจ๋งเลย! ถ้านายจัดการต้นหวยกินคนนั่นได้ พวกวิญญาณในโรงพยาบาลอย่างพวกเรา รวมถึงผู้ป่วยทุกคนก็จะมีบุญได้อาศัยเงาจันทร์กันบ้าง”
ผมโบกมือเล็กน้อยแล้วตอบ “ก็แค่หน้าที่ที่ควรทำเท่านั้น ในเมื่อหากินกับสายงานนี้แล้ว จะปล่อยให้สิ่งชั่วช้านั่นฆ่าคนอยู่เรื่อยๆ ได้ยังไงล่ะ”
วิญญาณชายหนุ่มพยักหน้ารัวๆ ก่อนหัวเราะร่า “เห็นด้วยๆ ว่าแต่น้องชาย มีอะไรให้กินบ้างไหม ฉันไม่ได้กินอะไรมาเกินเดือนแล้ว ทั้งหิวทั้งหนาว แค่ได้จิบน้ำสักหน่อยก็ยังดี!” เขาพูดพลางเกาหัวด้วยท่าทางเขินๆ
สำหรับผีที่ไม่มีใครคอยเซ่นไหว้ถือว่าน่าสงสารมาก เพราะไม่มีใครถวายอาหารให้ พวกเขาจึงไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสแม้แต่น้ำสักหยด ที่สำคัญ เขาเพิ่งบอกข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับต้นหวยให้ฟัง
ผมจึงพยักหน้าให้แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ ชั้นบนมีของให้กิน”
“เยี่ยมเลยน้องชาย!”
เราสองคน…ไม่สิ หนึ่งคนหนึ่งผี เดินขึ้นบันไดไปพร้อมกัน
ระหว่างทาง เขาหันมาถามผม “น้องชายชื่ออะไรเหรอ ฉันชื่อหลงเจี๋ย ตอนยังมีชีวิต ฉันเคยเป็นผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยที่ร้านคาราโอเกะหวงเฉา ตอนนั้นฉันมีบารมีมากนะ!” ผีชายหนุ่มที่ชื่อหล
