่นหอมเนื้อที่ไม่อาจควบคุมตนเองได้เช่นนี้
ยิ่งกว่านั้น ประโยคหนึ่งที่อาจารย์เคยพูดไว้ยังดังก้องอยู่ในหัวของผม “เรื่องใดที่ผิดแผกจากปกติย่อมมีปีศาจ”
คำไม่กี่คำนี้ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ระเบิดดังสนั่นขึ้นมาในหัวของผมในพริบตา ทำให้ผมที่กำลังเคลิบเคลิ้มกลับมามีสติทันที
เท้าที่เพิ่งจะยกขึ้นชักกลับมาอย่างรวดเร็ว
ผมมองต้นหวยเก่าแก่ตรงหน้า…
ไม่ชอบมาพากล ไม่ชอบมาพากลเป็นอย่างยิ่ง
ข้อแรก ผมไม่เคยได้กลิ่นหอมประหลาดของดอกหวยแบบนี้มาก่อน
ที่สำคัญ ผมยืนตรงนี้นานแล้ว แต่ก่อนหน้านี้ไม่มีกลิ่น แล้วทำไมถึงได้กลิ่นเอาตอนกลางดึกที่ไร้ผู้คนและมีเพียงผมคนเดียวเช่นนี้
ข้อสองซึ่งแปลกประหลาดยิ่งกว่า นั่นคือใต้ต้นหวยใหญ่นี้ไม่มีไอวิญญาณเลยแม้แต่น้อย
ใต้ต้นไม้ผีขนาดใหญ่ขนาดนี้กลับไม่มีผีสักตน นี่มันผิดปกติมาก
ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ในแต่ละวันย่อมมีคนตาย
แม้แต่ในทางเดินของโรงพยาบาลยังสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณ
แต่ที่นี่ ใต้ต้นหวยใหญ่ที่ภูตผีชื่นชอบกลับไม่มีไอวิญญาณเลย
เรื่องนี้แปลกเกินไปแล้ว
ตอนนี้กลิ่นหอมอ่อนๆ กลับยิ่งเหมือนกำลังล่อลวงผมให้เข้าใกล้ต้นหวยมากขึ้นไปอีก...
ผมจ้องต้นหวยต้นใหญ่ที่ต้องใช้หลายคนโอบ แล้วถอยหลังไป
