ช่วงบ่าย อาจารย์ถูกเข็นออกไปตรวจร่างกาย
ผมเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปก็ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น เมื่อหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นเม่าจิ้งโทรมา
ผมกดรับสายทันที
“ฉันมาถึงโรงพยาบาลแล้ว นายอยู่เตียงไหน”
“หกสิบหก” ไม่ทันที่ผมจะพูดจบเม่าจิ้งก็ตัดสายทันที เหมือนกลัวว่าผมจะพูดอะไรต่ออีกสักคำ
ไม่นานนัก เม่าจิ้งก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับตะกร้าผลไม้และหญิงสาวคนหนึ่ง
ผมกำลังจะเอ่ยทัก แต่สายตากลับสะดุดอยู่ที่หญิงสาวด้านหลังของเขา
ไม่ใช่เพราะเธอสวยสะดุดตาอะไร แต่เป็นเพราะ…ดวงตาของเธอเป็นดวงตาสีเขียว!
เสี่ยวอวี่เคยเตือนผมไว้ก่อนจากไปว่าให้ระวังคนที่มีดวงตาสีเขียว ผ่านมาแค่วันเดียว ผมก็เจอเข้ากับคนตาสีเขียวแล้ว!
หญิงสาวคนนี้ดูอายุราวสิบเจ็ดสิบแปดปี รูปร่างเล็ก หน้าตาน่ารัก ทรวดทรงไม่โดดเด่นนัก เธอสวมเสื้อยืดสีขาวกับกระโปรงพลีท ดูเหมือนเด็กสาวไร้เดียงสา เดินตามเม่าจิ้งมาราวกับเด็กเรียบร้อยเชื่อฟัง
แต่ผมไม่อาจวางใจได้ เพราะผมยังไม่แน่ใจว่าดวงตาของเธอเป็นสีเขียวโดยธรรมชาติ หรือแค่ใส่คอนแทคเลนส์
เม่าจิ้งเห็นผมขยับตัวลุกขึ้นนั่งก็เอ่ยถาม “เป็นยังไงบ้าง”
เสียงของเขาทำให้ผมได้สติ รีบยิ้มตอบ “ดีขึ้นมากแล้ว”
เม่าจิ้งวาง
