งล้านคงไม่มากไปใช่ไหม”
“ไม่มากเลย ผมว่าสมเหตุสมผลดี” ผมพยักหน้าเห็นด้วย
งานนี้มันเสี่ยงตายจริงๆ พลาดนิดเดียวพวกเราคงจบชีวิตที่ทะเลสาบหนานเทียนไปแล้ว
เก็บสองล้านไม่มากเกินไปสักนิด
“ไม่มากก็ดี งั้นเรียกสองล้าน” อาจารย์ตัดสินใจทันที
สองล้าน…ตามสัดส่วนที่อาจารย์แบ่งให้ ผมจะได้สองแสน แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว
แต่สิ่งที่ผมสนใจมากกว่านั้นคือโทรศัพท์ร้าน ผมลองถามเชิงหยั่งเชิง “อาจารย์ โทรศัพท์ร้านของเรามีอะไรพิเศษหรือเปล่า”
อาจารย์เหลือบมองผมแวบหนึ่ง ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “อยากรู้?”
ผมพยักหน้ารัวๆ ถ้าไม่อยากรู้จะถามไปทำไมล่ะ
อาจารย์กดเสียงต่ำลงแล้วพูดต่อ “เอางี้ โทรศัพท์ร้านเราน่ะ ไม่ได้ต่อสายโทรศัพท์…”
“ไม่…ไม่ได้ต่อสายโทรศัพท์” ผมเบิกตากว้าง
ถึงจะเดาไว้แล้ว แต่เมื่ออาจารย์พูดออกมาตรงๆ ก็ยิ่งทำให้ผมช็อก
ถ้าไม่ได้ต่อสายโทรศัพท์ แล้วมันโทรเข้าออกได้ยังไง
แน่นอนว่าคนเป็นไม่มีทางโทรเข้ามาได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งนึกถึงตอนที่อาจารย์รับสายแล้วตอบกลับด้วยความเคารพว่า ‘ใต้เท้า’
ในบรรดาคนตาย ใครกันที่สามารถทำให้อาจารย์เรียกแบบนั้นได้
ไม่ต้องเดาเลย ต้องเป็นเจ้าหน้าที่จาก ‘ข้างล่าง’ แน่ๆ…
ผมชี้นิ้วลงพื้น “อาจารย์…คือสายจา
