เสียงผู้หญิงงัวเงีย หาวออกมาก่อนจะตอบ
ผมไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ก็ไม่สำคัญนัก “ผมมีงานอยากให้เม่าจิ้งช่วย”
“โอเค เดี๋ยวฉันไปเรียกเขาให้” เสียงผู้หญิงฟังดูอ่อนเยาว์คล้ายเด็กสาว
มีเสียงฝีเท้าเดินแว่วมาจากปลายสาย ผ่านไปไม่นาน ได้ยินเสียงเคาะประตู ‘ก๊อกๆๆ’
ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียก “ศิษย์พี่ๆ…”
ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะเป็นศิษย์น้องของเม่าจิ้ง
ผมรอสักครู่ ก่อนที่เสียงของเม่าจิ้งจะดังขึ้น “เจียงหนิง?”
“ใช่ ฉันเอง มีงานให้ช่วยจัดการ” ผมเข้าเรื่องทันที
“ว่ามา” เม่าจิ้งเป็นคนพูดน้อยและไม่ชอบเยิ่นเย้อ
ผมเล่าเรื่องการเก็บศพที่ทะเลสาบหนานเทียนให้เขาฟัง รวมถึงสถานการณ์ของผมตอนนี้ ขอให้เขามาช่วยเก็บศพในคืนนี้ และให้เขาติดต่อกับท่านฮุยแห่งฌาปนสถานเพื่อจัดการศพต่อ
เม่าจิ้งฟังจบก็ไม่ถามเรื่องค่าจ้างสักนิด เขาตอบรับทันที “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ นายโอเคไหม”
“ยังไม่ตายหรอก จดเบอร์นี้ไว้ นี่เป็นเบอร์ของผู้ว่าจ้าง พรุ่งนี้คุยกันเอง โทรศัพท์ฉันตกน้ำไปแล้ว ใช้ไม่ได้”
“…”
หลังจากคุยกันไม่กี่คำ ผมก็ตัดสาย คืนโทรศัพท์ให้จั่วต้าเหนียน พร้อมบอกว่าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว
จั่วต้าเหนียนยิ้มกว้าง รีบกล่าวขอบคุณผมหลายครั้ง แล้วก็ถามเรื่อ
