วหมิน เธอรู้จักเขาเหรอ”
“อืม เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของฉัน” เธอพยักหน้าตอบ
หมอหนุ่มหันมามองผมแล้วพูดติดตลก “โอ้โห! ถ้าอย่างนั้นก็เป็นรุ่นน้องสินะ ไปเจออะไรมาถึงได้บาดเจ็บขนาดนี้”
แน่นอนว่าผมพูดความจริงไม่ได้ จึงตอบกลับไปเหมือนเวลาต้องตอบคำถามหมอ “โดนหมาตัวใหญ่กัดเข้าให้น่ะ”
เมื่อได้ยินแบบนั้น หมอหนุ่มกับหลี่เสี่ยวหมิ่นต่างทำหน้าประหลาดใจ ก่อนรีบตรวจดูบาดแผลของผม
“โห นี่ต้องเป็นหมาที่โหดมากเลยสินะ กัดซะเละเลย! ฉีดวัคซีนป้องกันพิษสุนัขบ้าหรือยัง เรื่องนี้ห้ามประมาทนะ!”
เขาพูดพลางหยิบแฟ้มประวัติผู้ป่วยและใบสั่งยาของผมขึ้นมาตรวจดูอย่างละเอียด
ผมนอนพิงอยู่บนเตียงผ่าตัด ได้แต่กลืนน้ำลาย ไม่กล้าพูดความจริงออกไป
…ก็ผมโดนผีกัดนี่นา! จะให้พูดออกไปได้ยังไง
ไม่นาน พยาบาลก็เอาอุปกรณ์และยาที่จำเป็นเข้ามา
หมอหนุ่มกับหลี่เสี่ยวหมิ่นเริ่มลงมือทำความสะอาดบาดแผลและเย็บแผลให้ผมทันที
เพราะภาคการศึกษานี้เพิ่งจบลง อีกไม่นานทุกคนจะต้องเริ่มฝึกงานเต็มตัว แต่เพิ่งจะสอบเสร็จไม่ถึงสองสัปดาห์ หนังสือรับรองจากมหาวิทยาลัยยังไม่ได้ออกด้วยซ้ำ ทว่าหลี่เสี่ยวหมิ่นกลับได้มาฝึกงานที่โรงพยาบาลนี้แล้ว คงเป็นเพราะครอบครัวขอ
