ก “เจียง…อาจารย์เจียง…”
“ลงมาได้! ทุกอย่างจบแล้ว ลงมากันได้เลย!” ผมตอบกลับไปอย่างยากลำบาก
หวังเหมิงยังดูลังเลอยู่บ้าง บางทีอาจเป็นเพราะสภาพของผมที่ดูย่ำแย่เกินไป ทั้งตัวเปื้อนเลือด ดูราวกับศพที่เพิ่งขึ้นมาจากน้ำ
หรือบางทีเขาอาจกลัวว่าผมกลายเป็นสิ่งสกปรกไปแล้ว
“คนเป็นนะเว้ย! ถ้าไม่แน่ใจลองใช้ไฟฉายส่องดูว่าผมมีเงาหรือเปล่า!” ผมพูดขึ้นอีกครั้ง
หวังเหมิงหยิบไฟฉายออกมาแล้วส่องมาที่ผมจริงๆ แสงไฟแรงสูงส่องเข้าตาจนเจ็บแสบไปหมด แต่ก็เผยให้เห็นเงาของผมอย่างชัดเจน
หวังเหมิงเริ่มผ่อนคลาย เขาปิดไฟฉายก่อนพูดขึ้น “ขอโทษทีนะ อาจารย์เจียง พวกเราจะลงไปเดี๋ยวนี้”
จากนั้นเขาก็หันไปพูดกับจั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วในห้อง
“คุณจั่ว คุณซุน ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว แต่เหมือนอาจารย์เจียงจะได้รับบาดเจ็บ…” ไม่ทันที่เขาจะพูดจบ จั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วก็พุ่งออกจากห้องทันที
พอพวกเขาเห็นผมจากระยะใกล้ก็พากันร้องเรียก “อาจารย์เจียง!”
ทั้งสามรีบวิ่งลงมาจากบันได แต่พอพวกเขาเข้ามาใกล้ เห็นสภาพผมที่เต็มไปด้วยเลือด สีหน้าซีดเซียวเหมือนศพ ก็หยุดชะงักทันที
จั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ดูเหมือนพวกเ
