อเธอเสียงแผ่ว
เสี่ยวอวี่โยนศีรษะในมือลงกับพื้น ทันทีที่กระแทกพื้นก็แห้งเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นมัมมี่สีดำสนิท
เธอมองศีรษะนั้น ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “มันคือผู้อยู่เบื้องหลัง ฉันจัดการมันแล้ว แต่…มันเป็นเพียงผีดิบแปรสภาพเท่านั้น ฉันคิดว่า…นี่อาจไม่ใช่ร่างจริงของมัน”
“เสี่ยวอวี่…เธอช่วยชีวิตฉันไว้อีกแล้ว” ผมกล่าวขอบคุณเธอจากใจจริง
เธอย่อตัวลงตรงหน้า คว้ามือของผมขึ้นมาแล้วส่ายหัวเบาๆ “เป็นความผิดของฉันเองที่ไม่สามารถอยู่เคียงข้างคุณได้ตลอด ไม่อย่างนั้น คุณคงไม่ต้องบาดเจ็บขนาดนี้…”
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่… เธอทำเพื่อผมมากมายถึงเพียงนี้ แต่กลับโทษตัวเอง และยังคงเป็นห่วงผมอยู่เสมอ
ดวงตาของผมร้อนผ่าว รู้สึกซาบซึ้งจนอดไม่ได้ที่จะกอดเธอแน่น แม้เธอจะตัวเย็นเฉียบและยังคงมีกลิ่นฟอร์มาลีนจางๆ ติดตัว แต่ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
เพราะเธอคือคนที่ผมรัก
“เสี่ยวอวี่…ฉันจะหาศพพยาบาทเบญจธาตุให้พบ และพาเธอออกจากที่นั่นให้ได้” ผมพูดด้วยความมุ่งมั่น พร้อมกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น
เธอซบลงบนไหล่ของผม แล้วส่ายหัวเบาๆ “ไม่ต้องรีบร้อนหรอก พวกมันยังไม่ตื่นขึ้นมาเต็มที่ ตอนนี้ร่างของฉันก็ฟื้นต
