ะโปรงขาวพลิ้วไหวราวกับถูกลมกระโชก ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆ อย่างน่าหวาดกลัว
แม้เธอจะเป็นผีและไร้น้ำตา แต่ผมกลับสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าและโทสะอันรุนแรงจากเธอ
เสี่ยวอวี่วางมือลงบนหน้าอกของผมเบาๆ
ผมรู้สึกถึงความเย็นเยียบสายหนึ่งที่ไหลเข้าสู่ร่างกาย ทันใดนั้น อาการบาดเจ็บของผมก็ทุเลาลงอย่างมหัศจรรย์
เธอประคองผมไปพิงเข้ากับต้นไม้ ก่อนจะหันขวับกลับไป และนั่นเอง เธอเห็นหุ่นฟางที่กำลังลุกขึ้นมาจากพื้นพอดี
“บังอาจทำร้ายคนของฉัน…แกจะไม่มีที่ฝังร่างอีกต่อไป!”
ไอหยินพุ่งพล่านจนบรรยากาศสั่นสะเทือน
ก่อนหน้านี้ หุ่นฟางยังแสดงท่าทียโสโอหัง ไม่หวาดกลัวสิ่งใด แต่ตอนนี้…เพียงแค่เสี่ยวอวี่หันกลับมา ร่างของมันก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เศษฟางหลุดร่วงจากตัวทีละชิ้นๆ ราวกับมันกำลังจะพังทลายลงทุกเมื่อ มันไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว รีบหันหลังกลับ พุ่งตรงไปยังทะเลสาบหนานเทียนทันที
แต่เสี่ยวอวี่จะปล่อยให้มันหนีไปง่ายๆ ได้อย่างไร เธอเพียงสะบัดมือเบาๆ หุ่นฟางก็ลอยกลับมาในพริบตา
‘ตุบๆๆ!’ มันกลิ้งไปตามพื้นก่อนจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสี่ยวอวี่ ร่างกายของมันเริ่มแตกสลาย
หุ่นฟางพยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่เสี่ยวอวี่สะบัดมือ
