ปลายังปักอยู่อีกฟาก ตอนนี้ผมมีเพียงร่มสีดำอยู่ในมือ
แต่ร่มดำเป็นเพียงอาวุธป้องกัน หากอยากสังหารผีสาวชุดแดงจำเป็นต้องโจมตีด้วยพลังรุนแรงพอที่จะสังหาร
ผมรีบผสานมุทรา เตรียมใช้วิชาสายฟ้าสังหารนางในครั้งเดียว ไม่ให้เหลือโอกาสรอดแม้แต่นิด
ในช่วงเป็นตาย ความเร็วในการผสานมุทราของผมพุ่งถึงขีดสุด
ปกติแล้ว ผมต้องใช้เวลาสี่วินาทีในการผสานมุทราวิชาสายฟ้า แต่คราวนี้ ผมลดเหลือเพียงสองวินาทีครึ่ง
เมื่อผสานครบเจ็ดมุทรา ผมรู้สึกได้ว่าพลังในร่างแทบจะถูกสูบออกไปหมด
ฝ่ามือขวามีสายฟ้าปรากฏขึ้น
สายฟ้าเส้นแล้วเส้นเล่าแผดเสียงแทรกอากาศดัง “เปรี๊ยะๆ…”
เขี้ยวของผีสาวแทบจะสัมผัสถึงลำคอของอาจารย์แล้ว สถานการณ์อันตรายถึงขีดสุด
แต่ผมผสานมุทราเรียบร้อยแล้ว
ผมเล็งเป้าที่ศีรษะของผีสาว แล้วตบฝ่ามือออกไปสุดแรง
“อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย
วิชาสายฟ้า ฝ่ามืออัสนี!”
ฝ่ามือของผมฟาดเข้าที่ศีรษะของผีสาวโดยตรง
“เปรี้ยง!!”
เสียงฟ้าผ่าดังลั่น ก้องสะท้อนทั่วผิวน้ำทะเลสาบหนานเทียน ปรากฏสายฟ้าแปรปรวนไปทั่ว
ผีสาวตรงหน้าเปล่งเสียงกรีดร้องอย่างทรมาน ถูกฟาดกระเด็นไปพร้อมกับอาจารย์
อา
