ด้ชัดว่าเขาดีใจสุดๆ
แต่มีเพียงผมเท่านั้นที่รู้ว่าเมื่อครู่มันคือการเดินบนเส้นด้ายแห่งความตาย โชคดีเหลือเกินที่รอดมาได้
หากพลาดไปแค่ขั้นเดียว คนที่ตายคงเป็นผมเอง
“อาจารย์ ผม… ผมเหนื่อยเหลือเกิน…”
ผมเอ่ยออกมาอย่างอ่อนแรง แค่หายใจยังเจ็บไปทั้งตัว
อาจารย์กวาดตามองผมแวบหนึ่ง
ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลมากมาย โดยเฉพาะบริเวณไหล่ขวา มีแผลฉีกยาวจนเลือดซึมทะลุเสื้อผ้า ใบหน้าของผมก็ดูซีดเซียวไร้สีเลือด
อาจารย์รู้ดีว่าไม่เพียงแต่พลังปราณของผมจะถูกใช้จนหมด ภายนอกยังเต็มไปด้วยบาดแผล ไอชีวิตในร่างยังถูกวิญญาณอาฆาตสูบไปไม่น้อย
แม้จะได้ปราณต้นกำเนิดกลับมาหลังจากสังหารวิญญาณ แต่พลังนั้นใช้เสริมพลังบำเพ็ญเป็นหลัก ไม่ใช่เพื่อฟื้นฟูบาดแผลหรือเรี่ยวแรง
“อดทนอีกหน่อย อาจารย์จะพานายขึ้นฝั่ง”
พูดจบ อาจารย์ก็หันมองรอบตัว
บัดนี้ ผีพรายถูกกำจัดหมดแล้ว สุ่ยกุ้ยก็ถูกระเบิดศีรษะ จมหายไปใต้ทะเลสาบ
ทะเลสาบหนานเทียนกลับคืนสู่ความสงบ ไร้เงาอาถรรพ์ใดๆ
หมอกทมิฬที่เคยปกคลุมเหนือผิวน้ำค่อยๆ จางหายไปอย่างรวดเร็ว พลังอาฆาตที่สะสมอยู่ในพื้นที่ก็เริ่มสลายหายไปเรื่อยๆ
รอบบริเวณเริ่มปรากฏศพลอยน้ำทีละร่าง
ศพเหล่านั้นแต่ละร่างมีตะปูตอกโ
