ลงฝังไว้ที่หน้าผาก ไม่มีเค้าความดุร้ายหลงเหลือ
ตอนนี้ แค่ให้ใครมาลากขึ้นฝั่งไปก็พอแล้ว
ไม่นาน เราก็ระบุทิศทางได้
เรือที่เรานั่งลอยเอียงอยู่ห่างจากชายฝั่งราวหนึ่งร้อยเมตร แต่จะพายกลับคงทำไม่ได้
อาจารย์หันมาพูดกับผมที่หมดแรงว่า “เสี่ยวเจียง อาจารย์จะพานายขึ้นฝั่ง!”
“ครับ…ครับอาจารย์…” ผมยังคงหอบหายใจ แทบไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขน
อาจารย์เก็บเครื่องรางและอาวุธทั้งหมด ก่อนฟาดฝ่ามือจนเรือแตกเป็นเสี่ยง จากนั้นให้ผมเกาะท่อนไม้ท่อนหนึ่งไว้ แล้วว่ายน้ำกลับฝั่งโดยลากท่อนไม้ไปด้วย
ในตอนนั้น ผมเห็นมือที่อาจารย์ใช้จับไม้มีเลือดไหลไม่หยุด
แผลนี่เกิดจากการถูกผีสาวข่วน แต่เขากลับไม่ร้องออกมาแม้แต่นิดเดียว…
แม้ผมจะหมดแรง แต่ก็ยังพยายามขยับขาช่วยว่ายน้ำ เพื่อลดภาระของอาจารย์
ระยะทางกว่าร้อยเมตร เมื่อไม่มีพวกผีพราย ศพอาฆาต หรือหมอกมาขัดขวาง เราก็ถึงฝั่งในเวลาไม่นาน
อาจารย์พยุงผมขึ้นจากน้ำ
เราไม่ได้จากไปทันที แต่พักอยู่ริมฝั่งเพื่อพักหายใจและรอให้ฟื้นตัวเล็กน้อย
หลังจากนั้น อาจารย์จึงค่อยพยุงผมเดินกลับไปยังประตูทางเข้าเขตท่องเที่ยวเพื่อไปหาจั่วต้าเหนียนและคนอื่นๆ
ผมคิดว่าเรื่องที่ทะเลสาบหนานเทียนคงจบลงแล
