มคว้าคอเสื้ออาจารย์ไว้ทันเวลา
“อาจารย์!”
ผมร้องเรียก พลางออกแรงดึงอาจารย์ขึ้นมาบนซากเรือที่พลิกคว่ำ
อาจารย์เต็มไปด้วยเลือด แต่แววตายังแน่วแน่ดุดัน
เขาแค่นเสียงสบถอย่างไม่ยอมแพ้ “บัดซบ! ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในน้ำ ป่านนี้ฉันฆ่านังบ้านี่ไปเป็นร้อยรอบแล้ว!”
อาจารย์พูดพลางยันตัวลุกขึ้นโดยอาศัยแรงผม
ทันใดนั้น พลังอาฆาตมหาศาลก็โถมเข้ามาอีกระลอก
ความรู้สึกเจ็บปวด อึดอัด และหวาดกลัว กลับมาอีกครั้ง
นี่คือแรงกดดันจากสิ่งอาฆาตระดับสูง
กระแสลมพลังอาฆาตซัดมา หมอกเบื้องหน้าปรากฏร่างในอาภรณ์แดงพุ่งตรงมาหาผมกับอาจารย์
“ผีสาว!” ผมร้องลั่น
อาจารย์ผลักผมตกน้ำ ชูกระบี่ไม้ท้อพลางคำรามเสียงต่ำ “ใจเร้นจิตลับ สรรพสิ่งหวนสู่หนึ่ง” แล้วฟาดกระบี่ออกไป
เกิดเสียงลมพายุอันแข็งกร้าวดังอื้ออึง แผ่กระจายออกไปอย่างรุนแรง ปะทะเข้ากับวิญญาณอาฆาตชุดแดงอย่างจัง
การปะทะครั้งนี้สลายหมอกหนาทึบรอบด้าน เกิดเป็นพื้นที่โล่งกว่าสิบเมตร
เมื่อผมโผล่หัวขึ้นจากผิวน้ำ เห็นอาจารย์ยืนเผชิญหน้ากับการโจมตีรอบทิศของหญิงชุดแดงอยู่บนเรือคว่ำ
ผมเบิกตากว้างสุดชีวิต ก็ยังไม่อาจมองเห็นร่างเธอได้
เพราะทุกครั้งที่เธอปรากฏจะหายวับไปทันที เหลือไว้เพียงสายหมอก
