น
ผมที่หนักหกเจ็ดสิบกิโลกรัมถูกเหวี่ยงขึ้นจากน้ำ ลอยตรงดิ่งเข้าหาเธอ
หญิงชุดแดงแสยะยิ้มร้าย จ้องผมด้วยดวงตาเย็นชาพร้อมคำรามเสียงแหบพร่า
“ตายซะ ไอ้ผู้ชาย!”
กรงเล็บคมกริบของเธอยื่นตรงมาหาผม
หากเป็นสถานการณ์ทั่วไป ร่างของผมคงถูกกรงเล็บนั่นทะลวงทันที ไม่มีทางรอด
แต่โชคดีที่ผมตอบสนองไวและไม่ตื่นตระหนก
ในเสี้ยววินาทีนั้น ผมตัดสินใจได้อย่างถูกต้องที่สุด รีบยกมือซ้ายที่ถือร่มดำขึ้นมากันไว้ตรงหน้า!
ถึงแม้จะกางไม่ทัน แต่ใช้กั้นแบบนี้ก็เพียงพอแล้ว
หญิงชุดแดงดูเหมือนไม่รู้ถึงพลังของร่มนี้
ทั้งที่เห็นว่าผมใช้ร่มบัง แต่กลับไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย เงื้อกรงเล็บจะฟาดทั้งผมและร่มให้ขาดเป็นสองท่อน
แต่เธอ… ประเมินตัวเองสูงเกินไป
ร่มปรภพซึ่งเสี่ยวอวี่มอบให้ผมไว้ป้องกันตัวเป็นของวิเศษจากแดนปรโลก หญิงชุดแดงจะฉีกทำลายง่ายๆ ได้อย่างไร
เสียง “ซวบ!” ดังขึ้น
กรงเล็บผีปะทะกับร่มดำเข้าอย่างจัง
หญิงชุดแดงชะงักงัน
เพราะภาพที่เธอคาดไว้ ร่มกับตัวผมจะขาดครึ่งพร้อมกันดันไม่เกิดขึ้น
ตรงกันข้าม ร่มดำในมือผมกลับเปล่งแสงดำวูบหนึ่ง
แรงสะท้อนอันร้ายกาจแผ่ออกมาจากร่ม
แม้เธอจะเป็นวิญญาณอาฆาตระดับอาภรณ์แดงก็ยังถูกแรงนั้
