ปิดบังใบหน้า
เมื่อเรือแล่นเข้าใกล้ เธอเอ่ยขึ้นเสียงแผ่วเบาและเย็นเยียบ “ผู้ชายสมควรตายทั้งสอง ไหนๆ ก็มาแล้ว ลงมาร่วมเป็นเพื่อนฉันเถอะ!”
เรือลำนั้นพลันหยุดนิ่ง
หญิงสาวชุดแดงบนเรือค่อยๆ ใช้มือตวัดเส้นผมที่ปกใบหน้าออก แล้วลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า
ในชั่วขณะนั้นเอง เราก็มองเห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจน
ผิวขาวซีดราวหิมะ ดวงตาขุ่นมัวเหมือนตาปลาตาย ริมฝีปากแดงฉานราวเลือด ผมดำยาวสยาย ชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงสด
ทั่วร่างของเธอแผ่ไอหมอกสีแดงจางๆ ออกมาไม่ขาดสาย
กลิ่นอายของความน่าสะพรึงกลัวและความตายปกคลุมมาที่ตัวผมทันที
หัวใจผมสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ความหวาดหวั่นแล่นวูบเข้ามา ความกลัวก่อตัวอย่างรวดเร็ว
หัวใจเต้นแรงผิดปกติ เหงื่อไหลพรากเต็มหน้าผาก
ทั้งร่างรู้สึกอึดอัดราวกับถูกขังอยู่ในฝันร้ายที่เลวร้ายยิ่งกว่าความฝันใดๆ
ไม่เพียงเท่านั้น เมื่อมองดูใบหน้าเธอให้ชัดๆ ผมพบว่า หญิงสาวชุดแดงผู้นี้มีใบหน้าเหมือนกับสุ่ยกุ้ยที่โผล่ออกมาจากน้ำก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน
เพียงแต่สุ่ยกุ้ยที่เห็นก่อนหน้านั้นมีเกล็ดเนื้อขึ้นตามลำคอเท่านั้นเอง
“อาจารย์ ผีตนนี้กับสุ่ยกุ้ยหน้าตาเหมือนกันเลย” ผมรีบเอ่ยขึ้น
อาจารย์สีหน้าเคร่ง
