เมื่อเหล่าวิญญาณร้ายเห็นผมฟันเพื่อนของมันจนบาดเจ็บ พวกมันก็ยิ่งคลุ้มคลั่ง ต่างส่งเสียงคำราม “เอ่อ เอ่อ” อย่างดุดัน พลางปีนขึ้นเรือกันอย่างบ้าคลั่งตนแล้วตนเล่า
ทั่วทั้งร่างเปียกโชก น้ำไหลย้อย ใบหน้าเหี้ยมเกรียมเต็มไปด้วยความอาฆาต เผยเขี้ยวยาวแหลมและกรงเล็บคมกริบพุ่งเข้ามาหาผมอย่างไม่ลดละ
มือซ้ายของผมกางร่มดำ กวาดออกเป็นวงกว้าง ผลักไสฝูงวิญญาณที่เข้ามาใกล้ออกไป
ร่มดำนี้มีคุณสมบัติพิเศษเหนือกว่าร่มทั่วไปอย่างแท้จริง
ไม่ว่ากรงเล็บจะแหลมคมเพียงใด หรือจะเป็นเขี้ยวที่แหลมจนฉีกเนื้อเป็นชิ้นๆ ก็ไม่อาจสร้างรอยบนผืนร่มได้แม้แต่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกครั้งที่ร่มดำรับแรงกระแทก ยังสะท้อนพลังผลักพวกมันให้กระเด็นถอยหลังไปได้เล็กน้อย
ผลในการตั้งรับนับว่ายอดเยี่ยมยิ่ง
ขณะเดียวกัร ผมใช้กระบี่กระดูกปลาที่อยู่ในอีกมือแทงฟันเหล่าผีพรายตรงหน้าไม่หยุด
แต่ดังคำกล่าว สองหมัดหรือจะสู้สี่มือ
ต่อให้ผมสู้สุดชีวิต
ต่อให้ทุ่มเทสุดแรง
แต่พลังบำเพ็ญของผมยังอยู่แค่ระดับพรจิตเท่านั้น เป็นเพียงผู้ฝึกตนธรรมดาคนหนึ่ง
เมื่อเผชิญหน้ากับผีพรายมากกว่าสิบตนที่เข้าจู่โจมไม่หยุดย่อมไม่อาจรับมือได้หมดแน่นอน
ผมกวาดร่มออกไปทีหนึ่ง
