ผีพรายเบื้องหน้าถูกผมแทงทะลุปาก ปักตรึงอยู่บนดาดฟ้าเรือ
มันส่งเสียง “อู้ๆ อาๆ” อยู่ครู่หนึ่ง ดิ้นรนอยู่สองสามที
ผมกระชับกระบี่กระดูกปลา เหวี่ยงมือไปด้านข้าง ผ่าปากของมันออกโดยตรง
ผีพรายตัวนั้นกรีดร้องโหยหวน แล้วพลันแปรสภาพเป็นดวงไฟวิญญาณหายวับไป
ผมสูดลมหายใจลึก ดูดกลืนปราณต้นกำเนิดที่หลงเหลืออยู่ของมันมาเสริมเติมให้กับพลังปราณที่ตนใช้ไป
ตัวผมเพิ่งจะบรรลุขั้นพรจิตเท่านั้น แต่กลับสามารถสู้สองต่อหนึ่ง ซ้ำยังสังหารผีพรายได้หนึ่งตัว
สาเหตุหลักเป็นเพราะบรรดาอาวุธเวทบนตัวผม ซึ่งมีบทบาทอย่างมหาศาล
กระบี่กระดูกปลาที่สลักอักขระสิบแปดอักษรกดข่มพลังหยินพลังอาฆาตได้อย่างรุนแรง
ร่มดำที่เสี่ยวอวี่มอบให้กันน้ำกันไฟ กันมีดกันกระบอง กระทั่งยังมีเอฟเฟกต์ ‘สะท้อนกลับ’ ทำให้ผมมีโอกาสสังหารได้อย่างสวยงาม
ผมยันกายลุกขึ้น มือข้างหนึ่งถือกระบี่กระดูกปลา อีกข้างถือร่มดำ สีหน้าดุดัน
‘ตราบใดที่ยังมีร่มนี้อยู่และไม่ตกลงน้ำ ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวไอ้พวกผีพรายสวะๆ เหล่านี้!’
ผมนึกในใจ ในขณะที่ไอเย็นรอบข้างข้นคลั่กยิ่งขึ้นกว่าเดิม
คลื่นลูกแล้วลูกเล่าโถมเข้ามา เสียง “ซ่าๆ” ดังลั่นไปทั่ว ร่างกายของผมเปียกโชกไปทั้งต
