ผลักผีพรายถอยไปได้สองตน จากนั้นแทงกระบี่ปักตรงกลางอกของผีพรายตนหนึ่งอย่างจัง
ผีพรายตนนั้นร้องกรีดเสียงแหลมบาดหู แล้ว “ปัง!” ตัวระเบิดกลายเป็นดวงไฟวิญญาณมลายหายไปทันที
ทว่าทันทีที่มันสลายไปก็มีผีพรายอีกตนปีนขึ้นมาบนเรือ
ยังไม่ทันที่ผมจะชักกระบี่กลับ มันก็พุ่งเข้ามากัดผมทันที
มันกัดเข้าที่แขนของผมอย่างแรง!
ความเจ็บแล่นขึ้นมาทันใด
ความรู้สึกนี้ เจ็บยิ่งกว่าที่เคยถูกสุนัขกัดตอนเด็กๆ เสียอีก!
“ไอ้เวร!” ผมกัดฟันคำราม แล้วเตะมันด้วยเท้าขวาสุดแรง!
ผีพรายที่กัดแขนผมจนเลือดซึม ตอนแรกยังทำหน้าท่าทางสุขใจ
แต่ในวินาทีถัดมา มันก็รู้สึกถึงความผิดปกติ
เพราะดวงชะตาของผมพิเศษ โลหิตในกายจึงแตกต่างจากคนทั่วไป
ในเลือดแฝงไว้ด้วยอานุภาพกดข่มพลังอาฆาตอยู่ระดับหนึ่ง
ที่เนินเขาสิบลี้ นักพรตวิญญาณเคยเผลอดื่มเลือดผมไปสองอึก สุดท้ายเลยถูกผมฉวยโอกาสสังหาร
แล้วเจ้าผีพรายกระจอกๆ นี่ กล้าดีอย่างไรถึงดูดเลือดผม
สีหน้าของมันเปลี่ยนไปอย่างน่าสยดสยอง ในปากของมันมีแต่ความเจ็บปวดแสบแสนคล้ายกำลังกลืนกรดกำมะถันลงไปอย่างไรอย่างนั้น
“อ๊าก นี่มันอะไร เจ็บ… เจ็บ…” ผีพรายกรีดร้อง
ใบหน้าของมันปรากฏรูโหว่ขนาดใหญ่
ไอดำ
