พวยพุ่งออกมาดัง “ซู่ๆๆ” ไม่หยุด
มันทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น มือทั้งสองข้างกุมใบหน้าด้วยความทรมานสุดขีด
“เลือดของฉันน่ะ ไม่ใช่ของที่พวกสวะอย่างแกจะดื่มได้ง่ายๆ!” ผมตะโกนเสียงเย็นชา พร้อมกับตวัดร่มดำในมือฟาดลงไป
“ปัง!”
ผีพรายตัวนั้นถูกตีกระเด็นตกน้ำทันที
กลุ่มไอดำลอยฟุ้งขึ้นมาเป็นสาย แล้วร่างของมันก็มลายหายไปทันที
ทว่าผีพรายรอบข้างไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ยังคงพุ่งเข้าใส่ผมอย่างบ้าคลั่งอีกระลอก
ผมกัดฟันป้องกันอย่างยากลำบาก
แม้จะสังหารผีพรายไปสามตนติด
ทำร้ายผีพรายอีกหลายตนจนได้รับบาดเจ็บหนัก
แต่เรือเล็กคับแคบเช่นนี้ จึงไม่สามารถหลบหลีกหรือใช้กลยุทธ์ได้
พอไม่มีพื้นที่ให้ตั้งรับได้อย่างเต็มที่ ผมจึงไม่อาจเปลี่ยนสถานการณ์ได้
บาดแผลตามร่างกายก็มากขึ้นเรื่อยๆ
ในจังหวะที่ไม่ทันระวังตัว มีผีพรายตนหนึ่งแอบโผล่ขึ้นมา แล้วโถมตัวเข้ากอดขาผมเอาไว้แน่น
ผมพยายามสะบัดหนี แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
ผีพรายอีกตนหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลัง ชนผมล้มลงไปบนดาดฟ้าเรืออย่างแรงจนเกือบจะตกน้ำอยู่รอมร่อ
เหล่าผีพรายเห็นผมล้มลงต่างอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นเขี้ยวคมกริบ
“เอ่อ!” เสียงคำรามดังก้อง
พวกมันพุ่งเข้าใส่ผมพ
