จารย์ร้องเตือนเสียงดัง พลางสะบัดยันต์อีกแผ่นออกไปยังรอยแตกของท้องเรือ
ผมกับอาจารย์รีบแยกกันถอยไปคนละข้างอย่างรวดเร็ว
แขนของสุ่ยกุ้ยที่โผล่ขึ้นมาฉีกทะลุท้องเรือได้สำเร็จ
แต่ก่อนที่ยันต์ของอาจารย์จะเข้าถึง มันก็ชักแขนกลับลงไปในน้ำ หายวับไปในความมืดอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงรอยร้าวขนาดเท่ากำปั้นตรงกลางลำเรือ
น้ำจากทะเลสาบทะลักเข้ามาดัง “ผุดๆ” อย่างไม่หยุดยั้ง
น้ำในเรือที่มีอยู่แล้วครึ่งลำ บัดนี้กลับเพิ่มปริมาณอย่างรวดเร็ว
แถมรูรั่วขนาดนี้ ต่อให้พยายามปิดยังไงก็ไม่มีทางอุดได้ทัน
เรือเริ่มจมลงอย่างรวดเร็ว
อาจารย์ขมวดคิ้วแน่น มองเรือที่กำลังจะจม แล้วหันมาพูดกับผมอย่างเคร่งขรึม
“เสี่ยวเจียง อีกเดี๋ยวตามฉันให้ดี อาจารย์จะพานายฝ่ากลับขึ้นฝั่ง!”
“ครับ อาจารย์!” ผมตอบรับเสียงดัง
โดยรอบขณะนี้ บรรดาผีพรายที่ซุ่มอยู่ในน้ำเริ่มโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง
พวกมันร้องคำรามดังลั่น ก่อนกระโจนเข้าใส่ผมกับอาจารย์ ทั้งกัด ทั้งข่วน พยายามลากเราทั้งคู่ลงไปในน้ำ
แต่เมื่อมีอาจารย์อยู่ที่นี่ เหล่าผีพรายพวกนี้ไม่ว่าจะโผล่มากี่ตัวก็ถูกสังหารจนเกลี้ยง
กระบี่ไม้ท้อในมือของอาจารย์วูบวาบไปมา พริบตาเดียว ผีพรายหลายตัวก็ถูกฟัน