กท้ายเรือ
มันเป็นผีพรายที่มีพลังเย็นยะเยือกปกคลุมไปทั่วร่าง ลมหายใจที่มันแผ่ออกมาเต็มไปด้วยความตาย ดวงตาทั้งสองข้างเป็นสีขาวโพลน
มันแผ่กระจายกลิ่นอายแห่งความตายอันน่าสะพรึงกลัวออกมาไม่หยุด
ดูจากพลังและการแสดงออกของเหล่าผีพราย มันน่าจะเป็นหัวหน้าของกลุ่มวิญญาณร้ายเหล่านี้แน่นอน
มันจ้องมองมาทางผม พลางส่งเสียงหัวเราะแหบพร่า
“แคกๆๆ…”
เสียงนั้นเต็มไปด้วยความพิลึกพิลั่น
มันค่อยๆ คลานเข้ามาหาผมทีละน้อย
ในขณะที่มันคลานเข้ามาใกล้ ก็เริ่มสูดลมหายใจเข้าแรงๆ ดูดกลืนพลังชีวิตจากร่างของผม
ท่าทางของมันเหมือนกำลังเสพสุขอย่างไรอย่างนั้น
สุดท้าย มันแลบลิ้นสีแดงสดออกมา เลื้อยโบกสะบัดไปมาอยู่ตรงหน้าผม
ภาพที่เห็นทำให้ผมรู้สึกคลื่นเหียนอย่างรุนแรงจนแทบอาเจียนออกมา
แต่กระนั้น ผมก็ไม่อาจขยับตัวหนีได้แม้แต่น้อย ทำได้เพียงหันหน้าหนีไปอีกด้านด้วยความขยะแขยง
เห็นดังนั้น เจ้าผีพรายตัวนั้นก็สูดลมหายใจแรงๆ อีกเฮือกใหญ่ ดูดเอาไอหยางในกายผมไปมหาศาล
มันหัวเราะด้วยความสุขอย่างยิ่งยวด “ช่างอบอุ่นเหลือเกิน! สบายตัวจริงๆ…”
น้ำเสียงของมันแหบต่ำเย็นยะเยือกราวกับมาจากขุมนรก...
ในขณะที่มันพูด ลิ้นของมันก็เลื้อยมาเลียใบหน้าของผม
มัน
