เหนียวเหนอะหนะ เย็นยะเยือกถึงกระดูก ทำเอาผมรู้สึกขยะแขยงสุดขีดจนอยากจะอาเจียนออกมาให้ได้
“ให้ฉัน…ได้อบอุ่นให้เต็มที่สักหน่อยเถอะ…” เจ้าผีพรายตนนั้นยังคงพูดต่อ
จากนั้นมันก็อ้าปากกว้างฉับพลัน เผยให้เห็นเขี้ยวแหลมเล็กคล้ายเขี้ยวของอสรพิษร้ายเต็มปาก
มันจ้องลำคอของผม แล้วพุ่งเข้ามาหมายจะกัดลงไป
มันต้องการกัดลำคอของผมให้ขาดเพื่อดูดเอาปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดไป
ในชั่วพริบตานั้น ความตายโอบล้อมผมไว้โดยสมบูรณ์
แม้แต่จังหวะการเต้นของหัวใจก็ราวกับหยุดลง
จบสิ้นแล้ว…
ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง พลันมีเสียงตะโกนก้องดังขึ้นจากภายในม่านหมอก “เจ้าปีศาจชั่ว! บังอาจนัก อย่าได้กำเริบเสิบสาน!”
เสียงนั้นดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า
ม่านหมอกที่ลอยอยู่รอบเรือถูกเสียงนี้สั่นสะเทือนจนกระจายออกไปในพริบตา
กลิ่นอายพลังอันแข็งแกร่งแผ่กระจายออกมาราวกับระลอกคลื่น สาดซัดมายังทิศทางของผมและเหล่าผีพราย
ผีพรายที่กำลังจะกัดคอผมถึงกับชะงักงันไปชั่วครู่
ถัดจากนั้น ผมเห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางม่านหมอก ในมือถือกระบี่ไม้ท้อ โผทะยานลงมาจากฟากฟ้า
อาจารย์!
เป็นอาจารย์จริงๆ!
ดวงตาของผมเบิกกว้าง หัวใจเต้นแรงด้วยความยินดี
ยัง
