ไม่ทันที่ผีพรายบนเรือจะทันได้ตอบสนอง หรือแม้แต่ผมจะเปล่งเสียงออกไป
อาจารย์ก็พุ่งตัวลงมาด้วยความเร็วปานสายฟ้า กระบี่ไม้ท้อในมือแทงตรง
“ฟิ้ว!”
ปลายกระบี่ไม้ท้อพุ่งเสียบทะลุร่างผีพรายตรงหน้าผมทันที
“อ๊าก!” เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่น
ผีพรายตนนั้นกระอักเลือดตายทันที
อาจารย์สะบัดกระบี่ไม้ท้อในมือขวาเบาๆ
“ปัง!” เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นทันที
เจ้าผีพรายที่กำลังพยายามจะกัดผมถูกกระบี่ฟาดจนทั้งร่างแตกสลายไปต่อหน้าต่อตา
แม้แต่ดวงไฟวิญญาณก็ไม่ปรากฏ
แรงกดดันอันแข็งแกร่งที่ระเบิดออกมาทำให้เหล่าผีพรายอีกสี่ตนที่เหลืออยู่บนเรือถูกแรงสั่นสะเทือนซัดกระเด็นปลิวตกลงน้ำไปหมดในทันที
“อาจารย์!” ผมร้องเรียกด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด
แต่ขณะเดียวกันก็หอบหายใจหนักหน่วง เพราะถูกดูดไอหยางไปไม่น้อย สีหน้าของผมตอนนี้ซีดเซียวจนแทบไม่มีสีเลือด
ความรู้สึกเฉียดตายแบบนี้ มันทรมานเสียจนแทบขาดใจจริงๆ…
อาจารย์คว้าข้อมือผมดึงให้ลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
“เสี่ยวเจียง…” อาจารย์มองดูบาดแผลทั่วทั้งร่างของผมที่เต็มไปด้วยรอยกัด พลางสบถเสียงเย็นชาออกมา “เจ้าพวกสวะสมควรตาย!”
“ผมยังสบายดีอยู่อาจารย์ อย่างน้อย…ก็ยังไม่ตาย!” แม้ผมจะยังตกใจไม่หาย
