แต่ก็ยังฝืนยิ้มเอ่ยตอบไป
อาจารย์พยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าฉายแววเคร่งขรึม “ที่นี่มีผีพรายมากเกินไป มากกว่าที่ฉันคาดการณ์ไว้เป็นหมื่นเท่า…”
ขณะอาจารย์พูด ผมสังเกตเห็นว่า เสื้อผ้าบริเวณหัวไหล่ซ้ายของอาจารย์ถูกฉีกขาดเป็นทางยาว รอยเลือดซึมไหลออกมาเป็นสาย
แม้แต่อาจารย์ยังบาดเจ็บ!
แค่คิดก็รู้แล้วว่าสิ่งที่อาจารย์เผชิญเมื่อครู่นี้น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงใด
ไม่แปลกเลยที่อาจารย์ถึงมาไม่ทันช่วยผมแต่แรก
เพราะท่านเองก็ต้องต่อสู้กับสิ่งที่ยากจะรับมือเช่นกัน
“อาจารย์… ท่านเจอกับอะไรมาถึงได้บาดเจ็บเช่นนี้”
อาจารย์พรูลมหายใจออกมา
“สุ่ยกุ้ย!”
“สุ่ยกุ้ยโผล่ออกมาจริง ๆ หรือ!” ผมเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง
ก่อนหน้านี้ยังเป็นเพียงการคาดเดา แต่ตอนนี้ได้รับการยืนยันจากอาจารย์โดยตรงจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุก
“โชคดีที่มันเพิ่งเกิดลมหายใจ ซ้ำยังถูกฉันทำร้ายจนบาดเจ็บ แต่ที่นี่มีปัญหาใหญ่มาก มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นตามธรรมชาติ ต้องมีใครบางคนแทรกแซง ทำให้ที่นี่กลายเป็นสถานที่เลี้ยงศพเลี้ยงผีใต้น้ำ จำนวนผีพรายที่มีอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่สิบกว่าตัวแน่นอน...” อาจารย์เอ่ยด้วยสีหน้าหนักใจ
ผมฟังแล้วรู้สึกใจสั่น ที่แท้ที่แห่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นตาม
