ไม่ลังเล
ส่วนอีกตัวหลบไม่ทัน ถูกผมฟันเข้าเต็มใบหน้าจนเกิดรอยแผลลึก ส่งเสียงร้องโหยหวน ก่อนล้มลงบนดาดฟ้าเรือทันที
เมื่อมันบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ผมจะปล่อยมันรอดได้ยังไง
ผมรีบขึ้นคร่อม กล่าวด้วยใบหน้าดุดัน “แกไม่ได้อยากกินฉันเหรอ งั้นก็กินสิ!”
พูดจบ ผมแทงกระบี่กระดูกปลาลงไปในปากของมัน ตรึงมันไว้กับดาดฟ้าเรือทันที
ผีพรายตัวนั้นอ้าปากกว้างดิ้นรนอย่างหนัก ควันดำลอยออกจากปากไม่หยุด
แม้จะเป็นวิญญาณอาฆาตที่แข็งแกร่งกว่าผม แต่ตอนนี้มันกลับทำได้เพียงจ้องมองผมด้วยความหวาดกลัว ส่งเสียงร้อง “อู้ๆ” ขณะดิ้นรนด้วยลมหายใจสุดท้าย…
