็นระลอก
ที่นี่ดูไม่เหมือนทะเลสาบสักนิด เหมือนอยู่กลางแม่น้ำฮวงโหที่คลื่นซัดแรงมากกว่า
ไอหยินลอยคลุ้ง เรือโคลงเคลง มือศพมากมายผลุบๆ โผล่ๆ อยู่กลางทะเลสาบ
วังน้ำวนขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นไม่ไกลนัก
ภัยอันตรายมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง…
ผมทรงตัวให้มั่น แล้วรีบนำตาข่ายสะกดศพออกมา ก่อนตะโกนเรียกอาจารย์ “อาจารย์ ตาข่าย!”
“ส่งมา!”
อาจารย์ยื่นมือข้างหนึ่งออกมา
ผมรีบโยนตาข่ายสะกดศพไปยังเรือของอาจารย์ที่อยู่ข้างๆ
อาจารย์รับตาข่ายสะกดศพไว้
เขายืนอย่างมั่นคงบนดาดฟ้าเรือที่โคลงเคลงราวกับมีรากงอกออกมาจากใต้ฝ่าเท้า แม้คลื่นลูกใหญ่จะซัดเรือจนสั่นสะเทือน เขาก็ยังนิ่งมั่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ส่วนผมทำได้เพียงย่อตัวลงครึ่งหนึ่ง พยายามควบคุมร่างกายอย่างเต็มที่
อาจารย์ถือตาข่ายไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง พลางมองดูซ้ายขวาของเรือ ก่อนจะโยนตาข่ายสะกดศพออกไป
ตาข่ายนั้นกระจายออกกลางอากาศเหมือนโยนแหจับปลา
เสียง “ซ่า” ดังขึ้นขณะตกลงไปในทะเลสาบ
อาจารย์ดึงเชือกไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งรีบผสานมุทรา
“เก็บ!”
ตาข่ายสะกดศพที่ถูกโยนออกไปเริ่มหดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว
จากนั้นจะเห็นว่า ตาข่ายในมืออาจารย์เคลื่อนไหวไปมาราวกับจับได้ปลาตัวใหญ
