บไปหมด
ก่อนจากไป ท่านฮุยยังพูดกำชับอีกว่า “อย่าไปกัดของใครมั่วซั่วล่ะ อย่ากัดสายไฟ อย่าแอบกินอาหารที่มนุษย์ยังไม่ได้ทิ้ง ตอนกลางวันก็อย่าออกมาด้วย”
ฝูงหนูพากันร้อง “จี๊ดๆ” เหมือนกับกำลังตอบรับคำสั่ง แล้วหายไปจากสายตาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นหนูทั้งฝูงกลับไปหมด ท่านฮุยก็หันกลับมา เผยสีหน้ายิ้มเยาะแบบคนเจ้าเล่ห์
“เจ้าหนุ่ม กลับมาเร็วเหมือนกันนี่ พาวิญญาณกลับมาแล้วล่ะสิ มาๆ พามาทางนี้”
พูดจบ ท่านฮุยรีบเดินไปท้ายรถ แล้วเปิดประตูบานเลื่อนออก
“กรุ๊งกริ๊ง กรุ๊งกริ๊ง”
เห็นดังนั้น ผมก็เขย่ากระดิ่งในมือ เดินนำวิญญาณไปยังรถวิญญาณต่อไป
พอมาถึงด้านหน้า ผมกล่าวกับท่านฮุยว่า “ท่านฮุย พาวิญญาณแปดตนนี้ขึ้นรถไปก่อน จากนั้นก็ไปเก็บศพข้างล่าง ญาติของพวกเขาจะไปรับที่ฌาปนสถานทีหลัง”
ท่านฮุยยังคงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางหยิบสมุดโน้ตปกดำที่มีขนสีดำติดอยู่ออกมาจากอกเสื้อ เปิดดูอยู่สองสามหน้า แล้วพูดว่า “ฉันร่วมงานกับอาจารย์นายมานาน เรื่องพวกนี้รู้ดีอยู่แล้ว พวกนายเหนื่อยกันมามาก เรื่องขนศพน่ะ ปล่อยให้ฉันจัดการเถอะ”
ขณะพูดอยู่นั้น ท่านฮุยก็ถือสมุดโน้ตปกดำที่มีขนไว้ในมือข้างหนึ่ง อีกมือยื่นนิ้วชี้ออกมา แล้วใช้ลิ้นเลียปลายนิ้วนั้นเบาๆ จากนั้นหันไปพูดกับเหล่าวิญญาณที่ตามกันมา
“ชื่อ อายุ ที่อยู่”
วิญญาณชายชราวัยราวหกสิบกว่าเป็นคนแรกที่ตอบคำถามด้วยความสัตย์จริง
“เจิ้งอ้ายกั๋ว หกสิบแปด เขตหนานอัน เมืองเจียงเฉิง…”
ขณะที่พูดอ
