์ซ่ง ท่านผู้นี้คือใครหรือครับ”
อาจารย์ตอบว่า “คนจากฌาปนสถานไป๋สือ พวกคุณทั้งหมดหลับตา แล้วหันหลังไปซะ ห้ามมอง”
ทุกคนต่างเคารพในฝีมือของอาจารย์อยู่แล้ว
เมื่อได้ยินคำสั่งก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบพยักหน้าทำตามอย่างรวดเร็ว
“ครับๆๆ!”
“หัวหน้าหวัง เราหันหลังกันเถอะ”
“…”
ทั้งสามคนพูดคุยกันเบาๆ อยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังกลับ แล้วหลับตาลง
เมื่อเห็นว่าทั้งสามหันหลังไปแล้ว ท่านฮุยก็หันมายิ้มให้อาจารย์
“ซ่งซือโถว งั้นฉันขอเริ่มงานเลยแล้วกัน”
อาจารย์ไม่พูดอะไร เพียงพยักหน้ารับ
ท่านฮุยมองไปยังศพที่นอนเกลื่อนพื้น ก่อนจะลูบหนวดเลขแปดของตัวเองเบาๆ
ทันใดนั้น ร่างของเขาสั่นสะท้านเล็กน้อย ก่อนมีหมอกสีเขียวจางๆ แผ่ออกมาจากร่าง
กลิ่นอายนี้แตกต่างจากพลังอาฆาตอย่างสิ้นเชิง แต่กลับให้ความรู้สึกดิบเถื่อนดุดันไม่น้อย
พร้อมกับที่หมอกเขียวนี้เริ่มปกคลุมไปทั่ว ด้านหลังของท่านฮุยก็มีเสียง “ฟึ่บ” ดังขึ้นเบาๆ
หางหนูยาวเรียวไร้ขนเส้นหนึ่งพุ่งพรวดออกมา หางนั้นตั้งชูขึ้นอยู่ข้างหลังของเขา ยาวไม่น้อยกว่าสามสี่เมตร
มันแกว่งไปแกว่งมาอย่างน่าหวาดหวั่นจนทำให้ใจคนที่มองรู้สึกกระสับกระส่าย…
