วยชีวิตผมไว้ ถ้าเขาตกอยู่ในอันตราย ผมก็พร้อมจะเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยเหลือ
แต่ผมก็รู้เช่นกันว่า ถ้าผมกระโจนลงไปแบบไม่คิดหน้าคิดหลัง มันจะไม่ใช่การช่วยเหลือ แต่จะเป็นการถ่วงอาจารย์ให้ลำบากยิ่งขึ้น
ข้างล่างนั่นคือน้ำ เป็นพื้นที่ของพวกผีพราย
หากผมกระโจนลงไปโดยไม่มีแผน นั่นไม่ใช่การช่วยคน แต่เป็นการพาตัวเองไปตาย
ผมตัดสินใจชักกระบี่กระดูกปลาออกมา จับจ้องผิวน้ำอย่างระแวดระวัง
ผมจะไม่ลงไปโดยไม่คิด
แต่ผมจะรอจังหวะกระโดดลงไปในเวลาที่เหมาะสมเพื่อช่วยเหลืออาจารย์ให้ได้!
เสียงของจั่วต้าเหนียนดังขึ้นจากด้านหลัง
“อาจารย์น้อยเจียง เราจะทำยังไงดี อาจารย์ซ่งถูกลากลงไปแล้ว…แล้วเรายังจะกู้ศพขึ้นมาได้ไหม”
“ใช่แล้ว! อาจารย์น้อยเจียงรีบคิดหาทางเถอะ! อาจารย์ซ่งจมหายไปเกือบนาทีแล้ว ถ้าปล่อยไว้อีกสักพัก เขาอาจไม่ขึ้นมาอีกเลย!”
“ใช่ๆ! อาจารย์น้อยเจียง คิดหาทางหน่อยสิ!”
“อาจารย์น้อยเจียง พูดอะไรหน่อย!”
“อาจารย์น้อยเจียง ช่วยอาจารย์คุณเร็วเข้า!”
“…”
ทั้งสองคนพร่ำพูดซ้ำๆ
แต่พวกเขาจะรู้หรือไม่ว่า ใจของผมร้อนรนยิ่งกว่าพวกเขาหลายเท่า
นั่นคืออาจารย์ของผม จะให้ผมไม่ร้อนใจอยากรีบช่วยได้อย่างไร
แต่การช่วยเหลือก็ต้องมีวิธี กระโจนลงไปสุ่มสี่สุ่มห้าก็มีแต่จะไปตายเปล่า
อย่าลืมว่าใต้น้ำมีศพที่ยังหาไม่เจอถึงสิบสี่ศพ แปลว่ามีผีพรายอย่างน้อยสิบสี่ตนสิงสู่อยู่ใต้น้ำนั่น
“หุบปากซะ!” ผมตวาดเสียงดังลั่น
เสียงโหวกเหวกของพวกเขาทำให้ผ
