ับต้องมาซวยเสียก่อน
แต่ในจังหวะที่ร่างของผมกำลังจะเสียหลักพลัดตกน้ำ ทันใดนั้นก็มีมือใหญ่มือหนึ่งคว้าข้อมือผมไว้แน่น
มือข้างนั้นออกแรงกระชากอย่างแรง ดึงผมกลับขึ้นมา
แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ผมล้มกลิ้งลงบนพื้นไม้ของท่าเรือ
เมื่อสายตาหลุดจากดวงตาของศพลอยน้ำ ร่างกายผมก็กลับมาขยับได้อีกครั้ง
ผมหันกลับไปมองด้านหลัง แล้วก็เห็นว่าเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัย หวังเหมิ่ง ที่ช่วยชีวิตผมไว้
ผมที่ยังคงหอบหายใจด้วยความตกใจและหวาดกลัวเอ่ยขอบคุณเสียงสั่น “ขะ…ขอบใจมาก พี่ชาย…”
หวังเหมิ่งหัวเราะ “นึกไม่ถึงเลยว่านายจะหนักขนาดนี้นะ ฉันผลักได้ตั้งเก้าสิบกิโลกรัมด้วยมือเดียว ยังแทบดึงนายกลับไม่ไหว”
ในเวลาเดียวกัน จั่วต้าเหนียนและซุนโหย่วที่ยืนอยู่ทั้งสองข้างก็รีบเอ่ยถามอย่างตกใจ
“อาจารย์น้อยเจียง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ พวกเราเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ตอบเลย!”
“ใช่แล้ว! อาจารย์น้อยเจียง คุณเอาแต่จ้องลงไปในน้ำอย่างเดียวเลย โชคดีนะที่หัวหน้าหวังดึงกลับมาได้ทัน”
ผมหันกลับไปมองขอบท่าเรืออีกครั้ง
“เป็นศพลอยน้ำ ตอนที่ผมก้มลงไปมองดันสบตากับเธอเข้าเลยถูกสะกดไว้…”
