อาจารย์ดูตื่นตระหนกขึ้นมากะทันหัน ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน
ตั้งแต่รู้จักอาจารย์มา เขามักจะมีนิสัยหงุดหงิดง่าย แต่ผมไม่เคยเห็นเขาแสดงสีหน้าหวาดกลัวแบบนี้มาก่อน โดยเฉพาะ เพราะของแค่ร่มคันหนึ่ง
“อาจารย์เป็นอะไรไป!” ผมพูดพลางหยิบร่มสีดำขึ้นจากพื้น
อาจารย์สูดลมหายใจลึก ใบหน้าของเขาดูแปลกประหลาดขณะจ้องมองร่มในมือผม “ฉันรู้แล้วว่าทำไมร่มนี่ดูไม่ปกติ…ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นของวิเศษจากตึกเก้าศพ”
“ของวิเศษ?” ผมขมวดคิ้วถามอย่างงุนงง
อาจารย์พยักหน้า “ร่มนี่ดูธรรมดา แต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่เลย กระดาษร่ม โครงร่ม วัสดุที่ใช้สร้างล้วนไม่ใช่ของที่พบได้ทั่วไป ที่สำคัญ…มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางสร้างมันขึ้นมาได้! ถ้าฉันดูไม่ผิด ร่มนี้มีชื่อว่า ‘ร่มปรภพ’”
“ร่มปรภพ…?” ผมอุทานอย่างตกใจ
อาจารย์พูดต่อด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ใช่! วัสดุของร่มนี้พิเศษมาก ไม่เปียกน้ำ ไม่ติดไฟ แม้แต่มีดกรีดก็ไม่ขาด”
“ผู้ที่ถือร่มนี้สามารถหลบซ่อนจากแสงอาทิตย์และเดินในแดนปรโลกได้ วิญญาณที่มีร่มนี้สามารถออกมาเดินท่ามกลางแสงแดดได้เช่นกัน มันถึงถูกเรียกว่า ‘ร่มปรภพ’ หรืออีกชื่อหนึ่ง ‘ร่มแห่งคนตาย’”
“โดยปกติแล้ว ไม่มีใครสามารถแตะต้องมันได้…ใครแตะ คนนั้นตาย”
“ฮะ! เอ่อ นี่…”
ผมมองร่มในมือด้วยความตกตะลึง
แต่ลึกๆ ผมเชื่อว่าเสี่ยวอวี่ไม่มีทางทำร้ายผมแน่
เหมือนอาจารย์รู้ว่าผมกำลังคิดอะไร เขาจึงพูดต่อ “อย่าตกใจไป ฉันพูดถึงแค่คนทั่วไปเท่านั้น
