ม่ของจูเจินเจินได้ยินคำพูดของผม พวกเขาหันมาสบตากัน ก่อนที่พ่อของเธอจะกล่าวขึ้น “แมวตัวเล็ก แมวตัวเล็ก ขนมสายไหม”
ในฐานะคนนอก ผมไม่รู้เลยว่ามันหมายถึงอะไร แต่จูเจินเจินที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับตอบกลับทันที “แมวตัวใหญ่ แมวตัวใหญ่ ลูกอมผลไม้!”
ผมพูดตามเธอไปโดยไม่ลังเล
และทันทีที่เสียงของผมจบลง พ่อของจูเจินเจินแทบทรงตัวไม่อยู่ น้ำตาของเขาไหลรินออกมาโดยไม่รู้ตัว
“นี่…นี่เป็นรหัสลับที่มีแค่ฉันกับจูเจินเจินเท่านั้นที่รู้ หรือว่า…ลูกฉัน…จริงๆ แล้ว…”
เขาไม่อาจพูดประโยคสุดท้ายออกมาได้
แม่ของจูเจินเจินที่ยืนข้างๆ กล่าวขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ “ที่ที่ฉันพาเธอไปดูพระอาทิตย์ขึ้นครั้งแรก…”
“ต้นไทรเหลืองบนภูเขาหลังบ้าน!”
จูเจินเจินตอบกลับอย่างมั่นใจ และผมก็พูดตามทันที
คราวนี้ แม่ของเธอถึงกับทรุดลงไปเกือบหมดสติ
เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่บริเวณนั้นต้องเข้ามาช่วยพยุงเธอไปพักที่ด้านข้าง
พ่อแม่ของเธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“ลูกสาวของเรา…เธอจากไปแล้วจริงๆ ใช่ไหม” พ่อของจูเจินเจินเอ่ยถามด้วยเสียงสะอื้น
แม้เขาจะพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่ความเศร้าในแววตาของเขากลับปิดไม่มิด
นี่คงเป็นความเจ็บปวดของการที่พ่อแม่ต้องส่งลูกไปก่อนวัยอันควร
ผมพยักหน้าเบาๆ “ใช่ครับ…จูเจินเจินคิดถึงพวกคุณมาก เธอขอให้ผมช่วยติดต่อพวกคุณ หากพวกคุณพร้อม ผมสามารถเปิดตาทิพย์ให้ได้ชั่วคราว เพื่อให้พวกคุณได้พบกันเป็นครั้งสุดท้าย”
