ไปเหมือนไม่มีตัวตน
พ่อแม่ของเธอมองไปที่แนวเทปกั้นเขตพื้นที่เกิดเหตุ ก่อนจะรีบเข้าไปหาตำรวจด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
เมื่อได้ยินว่ามีการพบศพหญิงนิรนาม หัวใจของทั้งสองคนแทบหยุดเต้น
พวกเขาพยายามปลอบใจตัวเองว่ายังไม่มีการยืนยันตัวตนของศพ
แต่ความจริง…ไม่มีทางถูกปิดกั้นได้ตลอดไป และผมก็ยังต้องให้พวกเขาช่วยนำวิญญาณของจูเจินเจินกลับไปด้วย
ดังนั้น ผมจึงตัดสินใจเดินเข้าไปหาพวกเขา
เมื่อจูเจินเจินเห็นผม เธอรีบพูดขึ้นทันที “ผู้มีพระคุณ พ่อแม่ของฉันมองไม่เห็นฉันเลย! ฉันอยากคุยกับพวกเขา…ได้โปรดช่วยฉันด้วย!”
ผมมองเข้าไปในดวงตาเธอซึ่งเต็มไปด้วยความโหยหาและความเศร้าโศก
เธอคิดถึงพ่อแม่มากเหลือเกิน
ผมพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนหันไปพูดกับพ่อแม่ของเธอ “คุณลุงคุณป้า ผมเป็นคนโทรแจ้งตำรวจเอง”
ทั้งสองคนชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหันมาจ้องผมอย่างรวดเร็ว
“คุณเป็นคนโทรงั้นเหรอ แล้วลูกสาวของเราล่ะ คุณรู้ไหมว่าเธออยู่ที่ไหน!”
“น้องชาย คุณรู้ที่อยู่ของจูเจินเจินจริงๆ ใช่ไหม”
ผมพยักหน้า “เธออยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ พวกคุณ…แต่พวกคุณมองไม่เห็นเธอ”
คำพูดของผมทำให้ทั้งสองตัวแข็งทื่อ สีหน้าเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
แต่ความจริงก็คือความจริง และผมต้องทำให้พวกเขาเชื่อให้ได้
“ผมเป็นนักพรต สามารถมองเห็นสิ่งที่พวกคุณมองไม่เห็น ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ลองถามผมถึงสิ่งที่มีแค่พวกคุณกับลูกสาวของคุณเท่านั้นที่รู้ ถ้าผมตอบได้ แสดงว่าผมพูดความจริง”
เมื่อพ่อแ
