ลุงยามไม่ได้ตอบคำถามของผมในทันทีเขาเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วใช้มือปิดฝาขวดชาอย่างใจเย็น จากนั้นจึงเอ่ยขึ้นว่า “ฉันไม่เพียงแต่รู้จักเด็กสาวคนนั้นเท่านั้น แต่ยังรู้ว่าเธอเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรด้วย”
คำพูดของลุงยามทำให้ขนบนร่างกายของผมลุกชันทันที
เขารู้จักเสี่ยวอวี่? แต่เสี่ยวอวี่…เป็นวิญญาณนะ!
ถ้าเขารู้จักเธอ นั่นแปลว่าเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!
อายุขนาดนี้แล้วยังทำงานเป็นยามในมหาวิทยาลัยได้ ถ้าไม่ใช่เพราะมีเส้นสายก็คงมีบางอย่างที่พิเศษจริงๆ
ผมคิดอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบถามต่อ “ลุงครับ ผมรู้จักเสี่ยวอวี่ ลุงมีอะไรอยากบอกผมเกี่ยวกับเธอหรือเปล่า”
ลุงยามมองตรงมาที่ผม ดวงตาของเขาดูลึกลับ “ถ้านายรู้จักเธอ งั้นนายคือ…เจียงหนิงใช่ไหม”
หัวใจของผมกระตุกวูบ ความรู้สึกกังวลแล่นขึ้นมาในทันที
ลุงยามคนนี้ไม่เพียงแต่รู้จักเสี่ยวอวี่ แต่ยังรู้ชื่อของผมด้วย!
ผมจ้องมองลุงยามอย่างละเอียด แต่เขาดูเหมือนชายชราธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรผิดปกติ
“ใช่ครับลุง ผมชื่อเจียงหนิง และผมรู้จักไป๋เสี่ยวอวี่”
ลุงยามพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “งั้นฉันก็ไม่ได้หาผิดคน เด็กสาวคนนั้นฝากให้ฉันนำข้อความมาบอกนาย เธอทิ้งของบางอย่างไว้ที่ที่พวกนายพบกันครั้งแรก เธอบอกให้ไปรับมันตอนยามจื่อ[1]เมื่อนายพบของชิ้นนั้นก็จะเข้าใจทุกอย่างเอง”
“ของบางอย่าง… สถานที่ที่เราเจอกันครั้งแรก… ยามจื่อ?” ผมพึมพำทวนคำพูดของเขา คิดย้อนถึงวันที่ผมพบเสี่ยวอวี่เป็นครั้ง
