แรก สถานที่ เวลา และเหตุการณ์ทั้งหมด จากนั้นหันไปมองลุงยามอีกครั้ง “ลุงครับ ขอทราบชื่อของลุงได้ไหม แล้วทำไมลุงถึงรู้จักเสี่ยวอวี่”
ลุงยามหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี “ชื่อฉันไม่สำคัญหรอก ฉันเป็นแค่ยามเฝ้ามหาวิทยาลัย หาเลี้ยงชีพไปวันๆ ก็เท่านั้น แต่คนที่รู้จักมักเรียกฉันว่า…จางซาน”
“ลุงจางซาน!” ผมเอ่ยเรียกเขาด้วยความเคารพ
เขารู้จักเสี่ยวอวี่ และเสี่ยวอวี่ถึงกับฝากเขามาบอกอะไรบางอย่างกับผม แสดงว่า…ลุงจางซานต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ!
เป็นไปได้สูงว่าเขาต้องเป็นคนที่มีวิชาแกร่งกล้า
ผมเฝ้าครุ่นคิดในใจ ชักจะมั่นใจว่าลุงจางซานคนนี้คงไม่ใช่แค่ยามธรรมดา
ทันใดนั้น ลุงจางซานดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาตบหน้าผากตัวเองเบาๆ “โอ้ จริงสิ ฉันลืมบอกไป ถ้าจะเอาของที่เด็กสาวคนนั้นทิ้งไว้ ต้องเป็นคืนฝนตกเท่านั้นถึงจะหาพบ”
“ขอบคุณลุงจางซานที่บอกครับ แต่ลุงพอจะบอกได้ไหมว่าลุงเจอเสี่ยวอวี่ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่” ผมยังคงถามต่อไป
ลุงจางซานยิ้มจางๆ ก่อนตอบ “สามวัน? ห้าวัน? หรือสิบวัน? ฉันจำไม่ค่อยได้แล้ว รู้แค่ว่าวันนั้นกำลังเดินตรวจเวรอยู่แถวนี้พอดี แล้วเธอก็พูดกับฉันผ่านช่องประตูนี้” พูดจบก็ชี้ไปที่ประตูทางเข้าของตึกทดลอง
ผมใช้ตาทิพย์มองผ่านกระจกบานใหญ่อีกครั้ง
แต่สิ่งที่เห็นกลับทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
ภายในนั้น มีเงาร่างของคนสามถึงห้าคนยืนเรียงกันเป็นแถว พวกเขาสวมชุดผ้าหยาบสีเทา ใบหน้าซีดขาว ปราศจา
