กอารมณ์ กำลังมองออกมาทางประตู
ดวงตาของพวกเขาเป็นสีเทาขาวซีด ไม่มีแววชีวิต จ้องเขม็งมาที่ผมและลุงจางซานจากด้านใน
เพียงเสี้ยววินาที ผมรู้สึกราวกับมีกระแสความเย็นแล่นขึ้นมาจากกลางหลัง
พวกเขา…ไม่ใช่คน แต่เป็นสิ่งที่ถูกกักขังเอาไว้ภายในตึกทดลองแห่งนี้
ผมกำมือแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่
ลุงจางซานดูเหมือนจะสังเกตเห็นอาการของผม เขาหันไปมองประตูเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองหน้าผม “กลัวเหรอ”
“ก็… ก็พอไหวครับ!”
ผมพยายามควบคุมความตื่นเต้นของตัวเอง
แต่ในเวลานี้ ผมมั่นใจเต็มที่แล้วว่าลุงจางซานไม่ใช่คนธรรมดา
เขามองเห็นวิญญาณ นั่นหมายความว่าการที่เขาพบเสี่ยวอวี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เขาน่าจะเป็นคนในวงการเดียวกันกับอาจารย์ผม
ลุงจางซานไม่ได้ตอบคำถามของผม เพียงแค่หันไปมองเงาร่างหลังประตูกระจกเล็กน้อย ก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ไสหัวไปซะ อย่าบีบให้ฉันต้องลากพวกแกออกมาอัด!”
น้ำเสียงของเขานิ่งมาก แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจสะกดข่ม
ทันทีที่สิ้นเสียง เงาร่างเหล่านั้นต่างพากันจ้องมาที่ผมด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังหายไปในเงามืด
ผมยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
อาจารย์อธิบายอย่างชัดเจนว่า ตึกทดลองแห่งนี้คือ ‘ตึกเก้าศพ’
ด้านล่างมีศพทั้งเก้าถูกใช้กดสิ่งอาถรรพ์ไว้ ตามหลักฮวงจุ้ยแล้ว ที่นี่เรียกว่า ‘เต่าแก่พลิกกาย’
เบื้องล่างนั้นกักขังสิ่งชั่วร้ายและอาถรรพ์ร้ายแรงเอาไว้
การสร้างมหาวิทยาลัย ณ ที่
