ทุกสิ่งทุกอย่างในภาพลวงตานี้ดูสมจริงจนน่าขนลุก
ฝูงทารกวิญญาณรอบตัวส่งเสียงร้องโหยหวน ขณะที่พวกมันยังคงพุ่งเข้าหาผมและเม่าจิ้งไม่หยุด ราวกับถูกเร่งเร้าด้วยพลังบางอย่าง
แม้พวกมันจะเป็นเพียงภาพลวงตา แต่เราก็ไม่อาจเพิกเฉยได้ เพราะการโจมตีของมันสามารถสร้างบาดแผลได้จริง
เม่าจิ้งยังคงคอยปกป้องผม ขณะที่ผมโฟกัสไปที่การร่ายวิชาสายฟ้า
ผมกัดปลายนิ้วตัวเองจนเลือดไหล ก่อนจะใช้มันวาดสัญลักษณ์สายฟ้าลงกลางฝ่ามือขวาของตัวเองอย่างรวดเร็ว
หลังจากนั้น ผมก็เริ่มร่ายคาถา พร้อมกับประกบมือเข้าด้วยกันเพื่อผสานมุทรา
การใช้สองมือผสานมุทราจะช่วยให้คาถาแข็งแกร่งและเสถียรมากขึ้น
แม้ผมจะฝึกฝนวิชาสายฟ้ามาเพียงสัปดาห์เดียว แต่ความเร็วในการประกบมุทราของผมก็ค่อนข้างดีพอสมควร
ผมผสานมุทราทั้งเจ็ดอย่างต่อเนื่อง แต่ละครั้งกินพลังปราณไปมากพอสมควร
แต่ทุกครั้งที่มือของผมเปลี่ยนท่า พลังสายฟ้าก็เริ่มลุกโชน
“เปรี๊ยะๆๆ …”
เสียงไฟฟ้าสถิตดังขึ้นขณะกระแสพลังสายฟ้าแล่นผ่านมือของผม
ผมเห็นเม่าจิ้งเหลือบมองมาทางผมด้วยสีหน้าตื่นตะลึง แต่เขาไม่มีเวลาหยุด เขายังคงกวัดแกว่งกระบี่ไม้ท้อฟาดใส่ฝูงทารกวิญญาณที่ยังคงกรูเข้ามา
เมื่อผสานมุทราสุดท้าย ผมตะโกนออกมา “อัสนีสวรรค์กัมปนาท ปราณต้นกำเนิดไม่ขาดสาย ข้าขอยืมอำนาจแห่งสายฟ้า พิฆาตปีศาจร้าย”
เมื่อคำสุดท้ายสิ้นสุดลง ผมฟาดฝ่ามือที่เต็มไปด้วยพลังสายฟ้าเข้าหาม้วนคัมภีร์ทันที
“เปรี้ยะ!”
กระแสไฟฟ้าส
