ภาพอันน่าสะพรึงกลัวเบื้องหน้าทำให้ผมกับเม่าจิ้งต่างรู้สึกไม่สบายใจ
เรายืนหันหลังชนกัน พลางเฝ้าสังเกตสิ่งรอบตัว
“บ้าชะมัด มันไม่ปกติแล้ว!” ผมเอ่ยออกมาอย่างเคร่งเครียด
เม่าจิ้งจ้องไปรอบๆ อย่างเย็นชา “ที่นี่เป็นรังของพวกมันหรือไง ทำไมถึงมีทารกวิญญาณมากขนาดนี้!”
แต่ผมกลับมองดูพวกมันอย่างละเอียด ก่อนจะส่ายหัว “ไม่ใช่… นายดูให้ดี ทารกวิญญาณพวกนี้หน้าตาเหมือนกันหมด ถึงแม้พวกมันจะมีขนาดต่างกันเล็กน้อย แต่พวกมันดูเหมือนกับตัวที่ฉันฆ่าไปก่อนหน้านี้ไม่มีผิด”
เม่าจิ้งได้ยินดังนั้นก็หรี่ตาลง “นายหมายความว่าเราโดนภาพลวงตาเล่นงาน?”
ผมพยักหน้า “มีโอกาสสูงมาก ลองคิดดูสิ พวกมันเยอะเกินไป แต่พลังอาฆาตรอบๆ กลับไม่เพิ่มขึ้นเลย จำที่ฉันบอกนายได้ไหม เจ้าก้อนเนื้อสีเขียวบนหน้าผากมันสามารถทำให้คนเห็นภาพลวงตาได้”
เรายังคงยืนหันหลังชนกัน ขณะวิเคราะห์สถานการณ์
ตอนนี้ จำนวนทารกวิญญาณที่เราเห็นมีมากเกินกว่าร้อยตัวแล้ว
พวกมันส่งเสียงร้อง “อื๊อ… อื๊อ…” น่ารำคาญ ขณะที่ค่อยๆ คลานเข้ามาใกล้พวกเรา
แต่เด็กปีศาจกลับไม่ขยับตัว มันเพียงยืนจ้องมองเราด้วยสายตากระหายเลือด
แล้วมันก็เปิดปากสั่งการ “น้องๆ ทั้งหลาย… กิน… จงกินซะ!”
สิ้นเสียงสั่ง ฝูงทารกวิญญาณทั้งหมดก็ส่งเสียงกรีดร้อง ก่อนจะพุ่งเข้าหาเรา!
แม้ผมกับเม่าจิ้งจะคาดการณ์ไว้แล้วว่าพวกมันอาจเป็นเพียงภาพลวงตา แต่เมื่อเห็นพวกมันกรูกันเข้ามาแบบนี้ เราก็ไม่กล้าประมาท
เราเงื้
