เม่าจิ้งพูดจบผมก็พยักหน้ารับ
ในขณะเดียวกันเด็กปีศาจที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนกำลังจ้องมาที่ผมด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะพูดออกมาเสียงต่ำ
“คืน…น้องชายของฉันมา…”
พร้อมกับคำพูดนั้น กรงเล็บของมันข่วนลงบนพื้น
“ครืดดดด!”
เสียงเสียดสีกับหินดังขึ้น เปลวไฟสีเขียวลุกพรึ่บ บนพื้นพลันปรากฏรอยข่วนลึกห้าเส้น
ผมรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับพวกสิ่งสกปรกแบบนี้ไม่ควรแสดงความหวาดกลัว
ดังนั้นผมจึงตอบกลับไปทันที “คืนแม่มุงดิ! อีกเดี๋ยวจะส่งแกตามไปอยู่ด้วยเอง!”
เด็กปีศาจตัวนั้นตัวสั่นสะท้านทันที มันก้มศีรษะลง ส่งเสียงคร่ำครวญต่ำๆ “อื๊อๆ…”
เส้นเลือดสีคล้ำทั่วร่างของมันเต้นตุบๆ ราวกับมีของเหลวบางอย่างกำลังไหลเวียน
โดยเฉพาะก้อนเนื้อสีเขียวที่หน้าผาก มันเริ่มหมุนช้าๆ และปล่อยไอสีเขียวออกมา ทำให้มันดูน่ากลัวและโหดเหี้ยมกว่าเดิม
เม่าจิ้งเหลือบมองผมแวบหนึ่ง ไม่คิดว่าผมจะกล้าปะทะกับเด็กปีศาจตัวนี้แบบไม่หวั่นเกรง แถมยังตอบโต้ด้วยท่าทีแข็งกร้าวและเฉียบขาด
หลังจากคำรามอยู่ครู่หนึ่ง มันก็เลิกจับตาดูพวกเรา จากนั้นก็กระโดดพุ่งตรงเข้าหาผมพร้อมคำราม “ฉันจะกินแก!!”
เสียงของมันแหบพร่า ฟังแทบไม่ออก แต่พลังอาฆาตของมันแผ่กระจายออกมาเป็นวงกว้าง
ผมกระชับแส้กระดูกงูแน่น ก่อนจะสะบัดออกไปอย่างแรง
“เพียะ!”
แส้ฟาดเข้าที่ร่างของมันอย่างจัง ผิวหนังของมันปริออก เผยให้เห็นเนื้อในที่ขยับไหว
ร่างของมันเสียสมดุล ล้มกระแทกพื้นด้านข้างอย่างแรง
แต่ถึ
