ทารกวิญญาณเคลื่อนที่เร็วมาก เร็วจนแทบมองตามไม่ทัน
มันอ้าปากกว้างพุ่งเข้าหาหมายจะขย้ำศีรษะผม ผมไม่มีเวลายกกระบี่ขึ้นป้องกัน จึงรีบดีดตัวหลบไปด้านข้างทันที
มันพุ่งเฉียดผ่านศีรษะผมไป
ผมรีบกลิ้งตัวบนพื้นก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง
เม่าจิ้งขว้างตาข่ายสะกดวิญญาณออกไป แต่พลาดเป้าหมายอีกครั้ง
ทารกวิญญาณยังคงกอดโทรศัพท์ของผมไว้แน่น และยังคงพยายามกลับเข้าไปในห้องน้ำ
มันคำรามเสียงดัง ก่อนจะใช้หัวโขกแผ่นไม้ที่ปิดทางเข้า
แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ทันทีที่มันเข้าใกล้ ยันต์ที่ติดอยู่บนไม้ก็ส่องแสงวาบ
“ปึง!” มันถูกแรงอาคมดีดกระเด็นออกมาอีกครั้ง
เห็นดังนั้น ผมรีบเงื้อแส้กระดูกงูแล้วฟาดออกไปทันที
“เพียะ!”
เสียงแส้กระทบกับร่างของมันดังสนั่น
ทารกวิญญาณกรีดร้องโหยหวน หลังของมันปรากฏรอยแผลเป็นเส้นเลือดสีแดงเข้มคดเคี้ยวไปทั่ว
มันจ้องมาที่ผมด้วยดวงตาสีขาวเรืองแสง
“กิน…กิน…”
มันปล่อยโทรศัพท์ แล้วค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาผมด้วยท่าทางเหมือนสัตว์ป่า
ผมฟาดแส้ใส่มันอีกครั้ง แต่มันหลบได้ พร้อมกันนั้นกระบี่กระดูกปลาของผมก็แทงออกไป
แต่เจ้าทารกวิญญาณกลับยื่นกรงเล็บออกมาจับตัวกระบี่เอาไว้แน่น
คมกระบี่แผ่พลังปราณ ทำให้ฝ่ามือของมันลุกไหม้ก่อเกิดเป็นควันดำ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่ยอมปล่อย
มันส่งเสียงคำรามดังลั่น ก่อนจะอ้าปากกว้างหมายจะขย้ำผมอีกครั้ง
ผมไม่ปล่อยให้มันทำได้ เตะเข้าที่กลางตัวมันอย่างแรง
ด้วยความที่มันตัวเล็ก ส่วนผ
