มแขนขายาวกว่า ผมจึงได้เปรียบ
ร่างของมันกระเด็นออกไป พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน
เม่าจิ้งที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย ตาข่ายสะกดวิญญาณถูกขว้างออกไปครอบมันทันที
ตาข่ายสีดำถักจากเชือกหมึกพิเศษปกคลุมร่างของมันจนมิด
ทันทีที่ตาข่ายคลุมตัวมัน ทารกวิญญาณก็เริ่มดิ้นทุรนทุรายราวกับถูกไฟชอร์ต
มันกรีดร้องสุดเสียง เสียงนั้นแหลมสูงและโหยหวนจนแสบแก้วหู
เปลวไฟสีฟ้าลุกวาบขึ้นมาจากร่างของมัน
และที่สำคัญ ตาข่ายนั้นยังค่อยๆ หดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้มันไม่สามารถดิ้นหลุดออกมาได้
เสียงกรีดร้องของมันทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นเยือกไปหมด
ทารกวิญญาณดิ้นพล่านอยู่ภายในตาข่ายสะกดวิญญาณ มันกลิ้งไปมา พร้อมกับเปล่งเสียงแหลมสูง
“พี่ชาย…พี่ชาย…”
เม่าจิ้งมองมันด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหัวเราะเยาะ “อย่ามาร้องหาพี่ชายเลย เรียกหาแม่แกก็ช่วยอะไรไม่ได้!”
พูดจบ เขาชักกระบี่ไม้ท้อออกมา เตรียมฟันลงบนร่างของมัน
ผมเองก็ถอนหายใจยาว ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ แต่ในใจรู้สึกผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย
แม้ทารกวิญญาณจะมีความเร็วสูง แต่สุดท้ายแล้วมันก็ยังไม่เติบโตเต็มที่
เมื่อโดนตัดทางหนีและถูกตาข่ายสะกดขังไว้ การจัดการมันจึงเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
ผมคิดว่า งานคืนนี้ถือว่าราบรื่นกว่าที่คาด
แต่แล้วสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น
ในขณะที่เม่าจิ้งกำลังจะฟันลงไป ห้องน้ำสาธารณะก็สั่นสะเทือนราวกับมีแรงอาฆาตมหาศาลปะทุออกมา
แผ่นไม้ที่กั้นล้อมรอ
