งอย่างนั้น มันกลับไม่ร้องโอดครวญ มีเพียงสายตาอาฆาตที่จ้องผมกลับมา
ผมไม่รอให้มันตั้งหลัก ฟาดแส้ออกไปอีกครั้ง
“เพียะ!!”
คราวนี้มันหลบพ้น แต่ไม่ทันที่มันจะโจมตีกลับ เม่าจิ้งก็พุ่งเข้ามาประชิด
ตาข่ายสะกดวิญญาณถูกขว้างลงมา
ตาข่ายปกคลุมร่างของมันอย่างแม่นยำ
จากนั้นเม่าจิ้งก็ผสานมุทราพลางตะโกนเสียงดัง “ผนึก!”
ทันใดนั้นตาข่ายสะกดวิญญาณเริ่มหดตัวอย่างรวดเร็ว
เด็กปีศาจกรีดร้องลั่น ดิ้นพล่านไปมา
เสียง “เปรี๊ยะๆๆ!” ดังขึ้นจากภายในตาข่ายราวกับมีพลังงานไฟฟ้าวิ่งผ่าน
มันถูกจับไว้ได้เร็วกว่าที่คาด นั่นหมายความว่ามันไม่ได้แข็งแกร่งเท่าที่คิด!
แต่ผมยังรู้สึกไม่ไว้ใจ
มันเป็นเด็กปีศาจที่วิวัฒนาการมาจากทารกวิญญาณ พลังของมันจึงอันตรายเกินกว่าที่จะประมาทได้
หากเกิดข้อผิดพลาด ผมหรือเม่าจิ้งอาจเป็นฝ่ายได้รับบาดเจ็บ
ดังนั้น ผมตัดสินใจเข้าไปซ้ำเติมเพื่อปลิดชีพมันให้แน่ใจ
ผมยกกระบี่กระดูกปลาขึ้น เตรียมสังหารมันให้สิ้นซาก
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมาเกินกว่าที่ผมคาดคิด
แม้จะถูกตาข่ายสะกดวิญญาณพันธนาการไว้ แต่มันกลับคำรามเสียงดังลั่น
“โฮกกกก!!”
เสียงของมันก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณ ลมพายุอันเย็นยะเยือกโหมกระหน่ำตามมา
ดวงตาที่สามของมันที่อยู่บนหน้าผากพลันเปล่งแสงสีเขียวสว่างวาบ
และในพริบตานั้น ร่างกายของมันเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับเดอะ ฮัคที่กำลังกลายร่าง
กล้ามเนื้อของมันปูดโปนขึ้นเป็นชั้นๆ ทำให้รูปร่างใหญ่ขึ้น
