กว่าก่อนหน้าหลายเท่า
ตาข่ายสะกดวิญญาณไม่อาจทานพลังมหาศาลนั้นได้ เสียง “เปรี๊ยะๆๆๆ!” ดังขึ้นเป็นชุด ก่อนที่ตาข่ายจะเริ่มขาดวิ่น
เม่าจิ้งเบิกตากว้าง รีบเปลี่ยนมุทราเพื่อกดข่มมันไว้
ในขณะเดียวกันผมก็ตกตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไปหมายจะสังหารก่อนที่มันจะเป็นอิสระ
แต่…ผมช้าไปเพียงเสี้ยววินาที
ในจังหวะที่กระบี่กระดูกปลาของผมพุ่งออกไป เด็กปีศาจก็สะบัดตัวหลุดจากพันธนาการสำเร็จ
กรงเล็บของมันกวาดออกมาปะทะกับผมโดยตรง
ผมรู้สึกถึงแรงลมมหาศาลกระแทกเข้าที่ตัว ก่อนที่ทั้งผมและกระบี่จะถูกซัดปลิวกระเด็น
“ตุ้บ!”
ผมกระแทกพื้นแล้วกลิ้งไปหลายตลบ
ขณะเดียวกันตาข่ายสะกดวิญญาณที่พันรอบตัวมันก็ถูกแรงมหาศาลฉีกขาดทั้งหมด
พายุอาฆาตรุนแรงปะทะเข้าหาพวกเราทั้งสองราวกับคลื่นยักษ์ ทำให้ผมและเม่าจิ้งต้องถอยร่นไปด้านหลังโดยไม่อาจต้านทานได้
“โคตรแข็งแกร่ง…” เราทั้งคู่จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสีหน้าตึงเครียด
ยังไม่จบเพียงแค่นั้น
หลังจากสลัดตาข่ายออกได้ มันก็หันมาจ้องผมอีกครั้ง
แต่คราวนี้ร่างของมันไม่ใช่เด็กอีกต่อไป มันมีรูปร่างเฉกเช่นผู้ใหญ่เต็มตัวและไม่คลานอีกแล้ว
มันเริ่มก้าวเดินด้วยสองขา เงื้อกรงเล็บขึ้นสูง แล้วกระโจนเข้าหาผมทันที
ผมรีบยกกระบี่ขึ้นป้องกัน
“ติ๊ง!!”
แรงปะทะมหาศาลราวกับภูเขากดทับทำให้ผมต้องงอตัวลงไปกับพื้น
เม่าจิ้งเห็นสถานการณ์ไม่ดี รีบพุ่งแทงกระบี่ไม้ท้อเข้าใส่มันจากด้านหลัง
มันละทิ้งการโจมตีผ
