เมื่อเม่าจิ้งพูดถึงศิษย์พี่หญิงของเขา เขาสูบบุหรี่เข้าไปสองครั้งติด ดวงตาแสดงให้เห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของอารมณ์อย่างชัดเจน
ผมไม่ได้ถามอะไรต่อ เพียงยืนเงียบอยู่ข้างๆ
เราทั้งสองคนรออยู่สักพัก เมื่อสูบบุหรี่หมดมวน ก็ออกเดินไปยังสวนสาธารณะของมหาวิทยาลัย
สวนสาธารณะอยู่ไม่ไกลจากเรานัก ใช้เวลาเดินราวสิบกว่านาที
เมื่อไปถึง พบว่ารอบนอกของสวนถูกล้อมด้วยแถบกั้น ภายในก็มืดสนิท ไม่มีแม้แต่ดวงไฟเดียว
ทุกอย่างมืดมิดจนแทบมองอะไรไม่เห็น
ผมเคยมาเดินเล่นที่นี่กับเสี่ยวอวี่หลายครั้ง แต่ตอนนี้ที่ยืนอยู่หน้าทางเข้ากลับรู้สึกว่ามันเงียบจนชวนขนลุก
บางครั้งยังรู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากข้างใน
เม่าจิ้งดูเวลาแล้วกล่าวว่า “ยังเร็วเกินไป ไอ้ตัวนั่นมันฉลาด ถ้าเรารีบเกินไปมันคงไม่ออกมา รออีกหน่อยแล้วกัน”
เรานั่งรออยู่ด้านนอกสักพัก
ผมคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงพูดว่า “หรือว่าเราจะไปซื้อขนมมาล่อมันดี? มันก็แค่เด็กตายคลอดตัวหนึ่ง ถ้ามันไม่ออกมา เราก็ล่อให้มันออกมาเอง”
เม่าจิ้งเห็นด้วยกับแนวคิดนี้ จึงพยักหน้า
หลังจากนั้นเราเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ซื้อขนมขบเคี้ยวหลายอย่าง เช่น ลูกอม มันฝรั่งทอด และขนมที่เด็กๆ ชอบกิน
เมื่อกลับมาถึงสวนสาธารณะก็เป็นเวลาสี่ทุ่มครึ่ง
ถนนรอบๆ เริ่มเงียบเหงา คนเดินผ่านไปมาน้อยลง
ผมกับเม่าจิ้งเตรียมตัวเข้าไปข้างใน
