แต่ผมยังไม่หยุดแค่นั้น นอกจากใช้เลือดเป็นเหยื่อล่อแล้ว ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดการ์ตูนเสียงดัง
“พาว พาโทรล! พาว พาโทรล! พวกเรากำลังไปช่วยแล้ว!”
ผมไม่เชื่อว่ามันจะต้านทานเสน่ห์ของ ‘ขบวนการเจ้าตูบสี่ขา’[1]ได้…
ขณะที่ผมกำลังแสดงละครตบตาอยู่ เม่าจิ้งที่ซ่อนตัวอยู่ก็ทำหน้าตกตะลึง
เขาไม่คาดคิดว่าผมจะใช้วิธีนี้จริงๆ
ไม่นานหลังจากเสียงเพลงดังขึ้น ภายในห้องน้ำก็เริ่มมีความเคลื่อนไหว
ช่องว่างเล็กๆ ระหว่างแผ่นไม้ปิดตาย ผมเห็นเงาดำไหวไปมา และหากมองดีๆ จะเห็นดวงตาขาวโพลนคู่หนึ่งซึ่งกำลังกดแนบติดช่องแคบเพื่อมองมาทางผม
ผมทำทีเป็นไม่สนใจ ยังคงร้องเพลงตามไปเรื่อยๆ เพิ่มความอยากรู้อยากเห็นของมัน
ผมยังจำได้ดีว่าครั้งหนึ่ง อาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเคยสอนว่า ‘การรักษาผู้ป่วยต้องเริ่มจากความเข้าใจ โดยเฉพาะกับเด็ก เพราะเด็กไม่สามารถอธิบายอาการได้ชัดเจน’
เด็กบางคนอาจไม่ยอมให้หมอรักษา ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุดคือการลดกำแพงระหว่างแพทย์กับเด็ก ด้วยการเข้าถึงสิ่งที่พวกเขาชอบ
เมื่อความสัมพันธ์ใกล้ชิดขึ้น เด็กจะลดความระแวง ทำให้แพทย์ได้รับข้อมูลที่จำเป็นสำหรับการรักษา
แม้จะเป็นเพียงประโยคหนึ่งในการบรรยาย แต่ผมกลับจดจำมันได้จนถึงตอนนี้
เพียงแต่แทนที่จะใช้กับเด็กปกติ ผมกลับนำมันมาใช้ล่าผีแทน…
ผมยังคงยิ้มกว้าง ร้องเพลงไปเรื่อยๆ พร้อมกับเฝ้าจับตาห้องน้ำ
